Suzuki Bandit 600

Ik heb 22.000 kilometer gereden op een GSF600 uit '97 en hij heeft me nooit gestrand, wat alles zegt over die luchtgekoelde motor: hij is onverwoestbaar, karaktervol en trekt hard van 5.000 tpm helemaal naar de rode lijn met een raspend inline-vier-gehuil dat vloeistofgekoelde fietsen gewoon niet kunnen nabootsen. Het naakte chassis is soepel en eerlijk, de besturing is net genoeg gewicht om het gevoel te hebben dat je op de snelweg geplant voelt zonder dat je in de stad wordt gestraft, hoewel de standaardstoel na ongeveer 90 minuten in beton verandert en de vering duidelijk volgens de specificaties van de fabriek voldoet aan de budgetspecificaties — de rebound-demping is op zijn best bij benadering. Die voorremconfiguratie is het enige gebied waar de leeftijd van de Bandit echt tot uiting komt; de originele uitrusting met één schijf moet stevig en weloverwogen worden getrokken en verbeterde remblokken zijn in principe verplicht als je hard rijdt. Maar voor het geld waar deze dingen nu voor worden verhandeld, biedt niets anders deze combinatie van kogelvrije betrouwbaarheid, toegankelijke prestaties en het soort rijgedrag dat je eigenlijk een betere gas- en remtechnicus maakt.

Ik heb bijna 18.000 km gereden op een GSF600S uit 2002 en dat ding weigerde me gewoon teleur te stellen. De inline-four trekt netjes vanaf ongeveer 4.000 tpm en jammert absoluut voorbij de 8.000 — het is niet exotisch, maar hij is echt toerentalvriendelijk op een manier die je aan het lachen houdt op een bochtige B-weg. De herziene voorremconfiguratie van de Gen 2 is een echte verbetering ten opzichte van de eerdere fietsen; nog steeds niet vlijmscherp volgens sportbike-normen, maar vertrouwenwekkend genoeg dat je er niet meer over nadenkt. Mijn grootste probleem is de carburatie: een koude start vereist geduld en de vlakke plek die bij koud weer stationair draait, ging nooit helemaal weg, hoe vaak de koolhydraten ook werden gesynchroniseerd.