Royal Enfield Bullet Electra

Electra była pierwszą kulą, którą mogłem polecić komuś bez dyplomu inżyniera mechanicznego - ten samorozruch i elektroniczny zapłon naprawdę zmieniły codzienną użyteczność na żeliwnej platformie 350. Ciężki, niespieszny moment obrotowy wciąż jest niski i leniwy około 3000 obr./min, co sprawia, że jazda po mieście jest naprawdę relaksująca, jeśli poddasz się tempie, zamiast z nim walczyć. To powiedziawszy, skrzynia biegów nadal czuła się jak mieszanie zimnej owsianki, fałszywe neutrale między drugą a trzecią były zawstydzająco częste, a wibracje powyżej 80 km/h drętwiały twoje ręce podczas każdej jazdy dłuższej niż godzinę. To był postęp, a nie perfekcja — przejściowy rower, który zasłużył na szacunek, ale wymagał cierpliwości.

Przejście na silnik konstrukcyjny AVL było jedyną najlepszą rzeczą, jaką Royal Enfield zrobił dla Bullet od dziesięcioleci — mój rower testowy przejechał 4000 km bez płaczącego oleju na każdym piętrze garażu, którego starsze silniki z żelazną lufą po prostu nie mogły twierdzić. Czuły singiel o pojemności 346 cm3 ciągnie leniwie, ale uczciwie, z momentem obrotowym 28 Nm, który jest wystarczająco niski, aby przechylać się przez ruch miejski na najwyższym biegu, tak jak Ty jesteś właścicielem tego miejsca. Rejs po autostradzie powyżej 90 km/h powoduje odrętwienie rąk w ciągu 45 minut, a tylny hamulec bębnowy jest żenująco przestarzały na rok 2008, ale ten niespieszny, żeliwny charakter naprawdę uzależnia w sposób, w jaki żadna nowoczesna maszyna nie powiela. Tylko budżet na natychmiastową zmianę węglowodanów i wymianę uszczelnienia widelca - kontrola jakości małych komponentów RE pozostała uparcie przednowoczesna nawet po skoku naprzód silnika.