Royal Enfield Bullet Electra

De Electra was de eerste Bullet die ik echt kon aanbevelen aan iemand zonder een diploma werktuigbouwkunde — die zelfstart en elektronische ontsteking hebben de dagelijkse bruikbaarheid op het gietijzeren 350-platform echt veranderd. Het snelle, ongehaaste koppel is nog steeds laag en lui rond de 3.000 tpm, wat het rijden in de stad echt ontspannend maakt als je je overgeeft aan het tempo in plaats van je te verzetten. Dat gezegd hebbende, voelde de versnellingsbak nog steeds aan alsof ik koude pap aan het roeren was, valse neutralen tussen de tweede en derde kwamen beschamend vaak voor, en trillingen boven 80 km/u zouden je handen gevoelloos maken bij elke rit langer dan een uur. Het was vooruitgang, niet perfectie — een overgangsfiets die respect verdiende maar geduld vereiste.

De overstap naar de AVL-bouwmotor was het beste wat Royal Enfield in decennia voor de Bullet heeft gedaan: mijn testfiets legde 4.000 km af zonder huilende olie op elke garagevloer die hij bezocht, wat de oudere motoren met ijzeren vaten gewoon niet konden claimen. De stomme single van 346 cc trekt lui maar eerlijk gezegd, met dat koppel van 28 Nm dat laag genoeg is om in topversnelling door het stadsverkeer te slepen alsof je de eigenaar bent. Als je op de snelweg rijdt met een snelheid van meer dan 90 km/u worden je handen binnen 45 minuten gevoelloos en de trommelrem op de achterrem is gênant verouderd voor 2008, maar dat ongehaaste, gietijzeren karakter is echt verslavend op een manier die geen enkele moderne machine nabootst. Slechts een budget voor een onmiddellijke verwijdering van de carburateur en vervanging van de voorvorkafdichtingen — de kwaliteitscontrole van RE op kleine onderdelen bleef hardnekkig premodern, zelfs na de sprong voorwaarts van de motor.