Piaggio X9 500

X9 500 naprawdę zmienił to, jak mógł czuć się skuter maxi-skuter w 2001 roku - ten palec o pojemności 460 cm3 ciągnie z prawdziwym autorytetem z 3000 obr./min, a przy 130 km/h na autostradzie wydaje się ustawiony i skomponowany w sposób, w jaki pierwsza generacja T-Maxa nie mogła do końca dorównać. CVT jest płynny, ale wyraźnie poluje na stromych pochyłkach, czasami pozostawiając pragnienie ręcznego zastąpienia, które po prostu nie istnieje. Przechowywanie jest ogromne, a podwójne tylne amortyzatory - choć później wymienione nie bez powodu - faktycznie przyzwoicie radzą sobie z jazdą solo, chociaż pasażer szybko ujawni swoje ograniczenia. Jest ciężki i wynosi 210 kg, a ta szerokość przyciąga cię podczas filtrowania; jest to narzędzie turystyczne, a nie broń miejska, i im szybciej to zaakceptujesz, tym bardziej go pokochasz.

Pojechałem prawie 18 000 km na X9 500 z 2005 roku i wykonałem weekendowe przejazdy do 400 km, a poprawiony tuning zawieszenia w tej generacji zrobił prawdziwą różnicę - prasuje zepsuty asfalt bez czucia się walczącym przy prędkości. Pojedynczy o pojemności 460 cm3 silnie ciągnie z około 3500 obr./min i siedzi wygodnie z prędkością 130 km/h przez cały dzień, chociaż poczujesz każdy z tych 210 kg, jeśli będziesz musiał manewrować nim na ciasnym parkingu. Zaktualizowane kanały nadwozia przyciągają się dość dobrze do klatki piersiowej, ale kask osiąga prędkość powyżej 120 km/h, a ekran jest ustawiony niezręcznie dla osób powyżej sześciu stóp. Przechowywanie jest naprawdę jaskrawe - dwa hełmy pełnotwarzowe pod siedzeniem, bez kłótni - ale środkowa postawa to mecz zapaśniczy dwuręczny za każdym razem.