Piaggio X9 500

De X9 500 veranderde echt hoe een maxi-scooter er in 2001 uit kon zien: die 460 cc trekhaak trekt met echte autoriteit vanaf 3.000 tpm, en bij 130 km/u op de autostrada voelt hij zo geplant en gecomponeerd aan dat de eerste generatie van de T-Max daar niet helemaal aan kon tippen. De CVT is soepel, maar jaagt merkbaar op steile hellingen, waardoor je af en toe een handmatige override wilt die gewoon niet bestaat. De opbergruimte is enorm en de dubbele achterschokdempers — die later om een goede reden werden vervangen — zijn in feite prima geschikt voor solorijden, hoewel een passagier snel zijn grenzen zal blootleggen. Hij weegt 210 kg en dankzij zijn breedte kun je hem uitstekend filteren; dit is een toergereedschap, geen stadswapen, en hoe eerder je dat accepteert, hoe leuker je het zult vinden.

Ik heb bijna 18.000 km gereden op een X9 500 uit 2005 voor woon-werkverkeer en ritjes in het weekend van maximaal 400 km, en de herziene afstelling van de wielophanging van deze generatie heeft echt een verschil gemaakt: hij strijkt gebroken asfalt glad zonder dat het bij hoge snelheid slordig aanvoelt. De 460 cc single trekt sterk vanaf ongeveer 3.500 tpm en rijdt de hele dag comfortabel met 130 km/u, hoewel je al die 210 kg voelt als je hem moet manoeuvreren op een krappe parkeerplaats. De vernieuwde carrosserie kanaliseert de wind redelijk goed naar je borst, maar je helm is bestand tegen een snelheid van meer dan 120 km/u en het scherm is onhandig geplaatst voor iedereen van meer dan 1,80 meter. De opbergruimte is echt onhandig — twee integraalhelmen onder de stoel, geen argument — maar op de middentribune wordt elke keer weer een worstelwedstrijd met twee handen gespeeld.