Moto Guzzi Sport 1200

De 1151cc V-twin is echt verslavend: die transversale indeling van 90 graden zorgt voor een ritmische trilling door de stangen en haringen die geen enkele Japanse tweeling kan namaken, en de koppelstijging tussen 3.500 en 6.000 tpm is gespierd genoeg om je zelfs op een slechte dag op een B-weg te laten grijnzen. De Öhlins-achterschokdemper transformeerde wat de oudere Sport 1100 probeerde te zijn, en de radiale opstelling van Brembo bijt hard en voelt echt aan — dit is de eerste Guzzi Sport die echt zo goed stopt als hij gaat. Wat het niet doet, is je laten vergeten dat je op een Italiaanse fiets uit 2006 rijdt: de versnellingsbak is gekerfd en hardnekkig koud, het tanken via de kabel kan irritant stijgen bij parkeersnelheden, en bij 229 kg is die motorhitte in het zomerverkeer echt bestraffend. Ik heb de mijne twee jaar bewaard en vond het drie dagen per week geweldig, en tolereerde het op de vierde.

De herziene brandstofkaart van de Gen 2 heeft dat beruchte probleem met een laag gaspedaal van de eerste iteratie echt opgeruimd - het is niet perfect, maar als je in de stad rijdt, voelt het niet langer alsof je onderhandelt met een koppige ezel. Als je eenmaal voorbij de 4.000 tpm bent, trekt de grote V-twin met deze mechanische eerlijkheid tot op de borst die geen enkele Japanse inline-vier kan evenaren; hij draait niet naar de maan, hij brengt je gewoon met autoriteit uit de bochten. Door de update van de vering is de voorkant iets zachter geworden, wat beter past bij de sporttour-realiteit van de motor dan de vlijmstijve eerste generatie die zich voordeed. 229 kg nat betekent dat dit nooit beweegbaar is, en je voelt elke kilo bij langzame parkeermanoeuvres. Daarmee leven betekent dat je in de zomer de hitte van je rechterbeen moet accepteren, een versnellingsbak die geduld beloont in plaats van agressie, en een dealernetwerk dat dun genoeg is om je zenuwachtig te maken tijdens lange ritten.