Moto Guzzi Griso 1200

Griso mocno ciągnie z 3000 obr./min z tym charakterystycznym poprzecznym V-twin luchem — nie jest to płynna moc, to charakter i albo go kochasz, albo nie. Napęd wału CARC zapewnia zauważalne porwanie przy twardych przejściach przepustnicy, szczególnie w wolnych zakrętach, a wczesne mapy tankowania były notorycznie grudkowate poniżej 4000 obr./min, dopóki nie posortowano ich za pomocą wydechu Mistral i zmiany mapy. To powiedziawszy, posadzona na rozległej drodze A, rama kraty wydaje się naprawdę sztywna, a rower nagradza zaangażowanie - steruje lepiej niż sugeruje jego 229 kg. Kontrola jakości pierwszej generacji była niejednolita; mój rower testowy miał płaczącą uszczelkę pokrywy wahacza na 8000 km, a wykończenie wahacza ze stopu odlewanego wyglądało na zmęczone w ciągu sezonu.

8V Griso ciągnie mocniej niż sugerują liczby - ten moment obrotowy jest niski, a napęd wału CARC zapewnia satysfakcjonujący wzrost, a nie niezgrabny szum starszych Guzzis. Przejazd po drucie znacznie oczyścił reakcję przepustnicy, a kontrola trakcji faktycznie interweniuje rozsądnie, a nie zabija całą zabawę. Ale 229 kg mokre to nie żart w powolnym ruchu, ciepło z tych cylindrów latem naprawdę karze na prawą nogę, a ergonomia siedzi w niezręcznej ziemi niczyjej — zbyt wyprostowanej do uprawiania sportu, zbyt agresywnej dla prawdziwego komfortu jazdy. Kontrola jakości urządzeń elektrycznych pozostała vintage-włoska przez cały cykl produkcyjny, więc budżet na kilka gremlinów do zarysowania głowy.