Moto Guzzi Griso 1200

De Griso trekt hard vanaf 3.000 tpm met die kenmerkende transversale V-twin-beweging — het is geen soepel vermogen, het is karakter, en je houdt ervan of niet. De CARC-asaandrijving zorgt voor een merkbare hapering bij harde gasovergangen, vooral in langzame bochten, en de eerste tankkaarten waren notoir klonterig onder de 4.000 tpm, totdat je ze sorteerde met een Mistral-uitlaat en een remap. Dat gezegd hebbende, voelt het trellis-frame, geplaatst op een brede A-weg, echt stijf aan en de fiets beloont toewijding — hij stuurt beter dan zijn 229 kg doet vermoeden. De kwaliteitscontrole van de eerste generatie was fragmentarisch; mijn testfiets had 8000 km lang een huilende wipdekselpakking en de finish op de achterbrug van gegoten aluminium zag er na een seizoen vermoeid uit.

De 8V Griso trekt harder dan de cijfers doen vermoeden — dat koppel is laag en de CARC-asaandrijving geeft je een bevredigende boost in plaats van het onhandige gevoel van oudere Guzzi's. Ride-by-wire heeft de gasrespons aanzienlijk verbeterd, en de tractiecontrole grijpt eigenlijk verstandig in plaats van al het plezier teniet te doen. Maar 229 kg nat is geen grap in langzaam verkeer, de hitte van die cilinders in de zomer is echt belastend voor je rechterbeen, en de ergonomie zit in een lastig niemandsland — te rechtop voor sport, te agressief om echt comfortabel te toeren. De kwaliteitscontrole van de elektra bleef gedurende de hele productierun vintage-Italiaans, dus budget voor een paar kopkrassende gremlins.