Kawasaki Zx-7r

Kawasaki kwam hard swingend in de 750cc Superbike-klasse terecht met dit chassis met twee sparren en een motor die echt wakker wordt na 9.000 tpm — daaronder verplaats je gewoon meubels. Het aluminium frame is indrukwekkend stijf en de vering beloont rijders die echt hebben geleerd om de verzakking in te stellen, maar uit de krat is hij stijf genoeg om je vullingen op gepatcht asfalt te rammelen. Het is niet de vriendelijkste straatfiets — de kuippositie zorgt ervoor dat je in een stevige plooi zit en je tankt abrupt bij stationair toerental op allesbehalve een perfect verwarmde motor. Ik heb hier lange dagen mee gewerkt en de smalle stoel en de krappe ergonomie doen je denken aan elke kilometer voorbij de eerste honderd.

De Gen 2 ZX-7R is een fiets die geduld beloont — hij flatteert je niet, hij stelt je op de proef. De herziene gasklephuizen hebben het middenbereik aanzienlijk opgeruimd ten opzichte van de Gen 1, en als je eenmaal voorbij de 8.000 tpm bent, trekt dit ding met een gefocuste, bijna boze urgentie helemaal naar de rode lijn. Met een gewicht van 199 kg is hij niet licht, en je voelt elke kilo in langzaam verkeer of krappe haarspeldbochten, maar als je hem op een brede weg of op een baan zet, wordt die massa geplant, met vertrouwen op stabiliteit. De vering is zo stevig dat het moeilijk is op kapot asfalt, en de carburatie werkt nog steeds een beetje in vochtige, koude omstandigheden — dit was nooit een fiets voor gewone pendelaars.

De Gen 3 ZX-7R is een fiets die zich nooit voordoet als iets wat hij niet is — het is een homologatiemachine van 750 cc die op de weg legaal is, en hij herinnert je daar elke keer aan als je een handvol gas geeft onder de 8.000 tpm. Laag, hij is lui en niet onder de indruk; als je hem voorbij de 9.500 duwt, ontsluit de herziene inlaatopstelling iets echt barbaars, een harde haast naar de rode lijn die moderne fietsen vol elektronica hebben ontsmet. De vernieuwde chassisgeometrie van de vorige generatie geeft hem een stevig, vertrouwenwekkend gevoel in het midden van de bocht dat ik echt vertrouwde op circuitdagen, hoewel de vering stijf genoeg is om je vullingen los te laten rammelen tijdens een slecht gepatchte B-road-rit. Verbeteringen in de koeling worden gewaardeerd — de oudere eenheden raakten warm in het verkeer — maar dit is nog steeds in wezen een machine die is gebouwd voor het circuit, en als hij die als praktisch dagelijks gebruik probeert te gebruiken, maakt hij met tegenzin een compromis.