Kawasaki Z1000

Kawasaki gooide de blauwdruk van de ZRX weg en bouwde iets dat echt boos was: die 953cc vier trekt hard vanaf 4.000 tpm en draait barst boven de 8.000, met een inlaatgehuil dat je de rijstrookdiscipline doet vergeten. De uitlaten onder de stoelen zijn theater, maar ze werken, ze houden de massa gecentraliseerd en geven de staart een roofzuchtige hurk die twintig jaar later nog steeds de aandacht trekt. Ergonomie is verrassend genoeg voor een straatvechter: rechtop genoeg voor woon-werkverkeer, agressief genoeg dat je elke hoek als een gesprek voelt in plaats van als een transactie. De zwakke plekken zijn echter reëel: de voorvorken zijn ondergedempt en duiken bij hard remmen, de versnellingsbak kan koud worden en die dunne stoel is goed voor alles wat meer dan 200 km duurt.

De Gen 2 Z1000 heeft alles aangescherpt wat het origineel beloofde, maar niet helemaal waar kon maken: de aangepaste brandstofinjectie maakte een einde aan het struikelblok bij lage toerentallen dat vroege modellen teisterde, en de herziene ergonomie zette je uiteindelijk over het voorwiel op een manier die logisch is voor een naakte die zo agressief is. Die inline-vier van 1043 cc trekt hard vanaf 4.000 tpm en schreeuwt dan echt meer dan 8000 op een manier die je hardop aan het lachen maakt op een goede weg, hoewel de spiegels boven de 100 km/u nog steeds bijna nutteloos zijn. De bodemvrijheid is kleiner dan Kawasaki toegeeft. Ik heb de haringen halverwege de bocht aangeland op wegen die ik als routine zou beschouwen, en de standaard achtervering wordt vaag als je harder gaat duwen dan op zondagochtend.