Honda Vfr750

4.000 rpm'deki dişli tahrikli kam sızlaması, mizacınıza bağlı olarak ya müzik ya da çılgınlıktır - ilk hafta buna çok düştüm. 748cc V4, yaklaşık 5.500 rpm'den güçlü bir şekilde çekiyor ve kesinlikle 9.000'den fazla çığlık atıyor ve çift direkli alaşımlı çerçeve, bu şeyin çoğu çağdaşı utandıran bir hassasiyetle yön değiştirmesini sağlıyor. 16 inç ön tekerlek tartışmalı bir çağrıydı ve bunu yavaş hızlı direksiyonda hissediyorsunuz - dar otoparklarda biraz ayarlama gerektiren bir belirsizlik var ve süspansiyon fabrikadan zayıf sönümlendi ve sert frenleme altında virajlara göze çarpıyor. Honda açıkça tarifi burada sıralamayı bitirmemişti: yakıt ikmali aniden kapalı bir gaz kelebeği kapandı, sıkıca paketlenmiş motorun ısı yönetimi yaz trafiğinde cezalandırıyor ve doğrultucu/regülatörlü birinci yıl güvenilirlik gremlinleri satın almadan önce herhangi bir örnekte şarj sistemini kontrol edebileceğim kadar gerçekti.

748cc V4, 6.000 rpm'den sert bir şekilde çekiyor ve hiçbir inline-four'un kopyalayamayacağı mekanik bir ulumayla kırmızı çizgiye çığlık atmaya devam ediyor - aynı ölçüde sarhoş edici ve bağımlılık yapıyor. 17 inçlik ön tekerleğe geçiş doğru bir seçimdi; direksiyon '86-'87 motorundan daha dik ve öngörülebilir hissettiriyor ve daha önceki VFR'leri sınırda gergin eden o belirsiz, kayma hissi olmadan ön tarafta viraj ortasına yaslanabiliyorsunuz. Ağırlık 228 kilodur - yavaş otoparklarda hissedilir, ancak hareket ettiğiniz anda kaybolur ve şasi o kadar dengeli ki ortalama sürücüleri memnun eder ve yetenekli olanları ödüllendirir. Gerçek şikayet sıcaktır: Yaz aylarında şehir trafiğinde sürüş yapmak bir ayak pişirme egzersizidir ve dişli tahrikli kameralar düşük hızda yeterince yüksek sesle sızlar ki yabancılar bir şeylerin kırıldığını düşünür.

'91 VFR750'de 18.000 mil yol kat ettim ve Gen 2'nin şasi revizyonu hemen hissedildi - daha keskin dönüş, virajda daha az belirsiz ve sert frenleme altında gerçekten güven oluşturan bir stabilite. 6.000 rpm'de dişli tahrikli kam sızlaması mekanik bir müziktir ve V4, görünürde düz bir nokta olmadan 3.500 rpm'den 11.000 rpm kırmızı çizgiye kadar temiz bir şekilde hareket eder. Ağırlığı gerçek - 236 kg, yavaş hızda otoparktaki arabaların saygı gerektirdiği anlamına gelir ve orijinal spesifikasyonlu fren balataları bisikletin yapabileceklerine göre vasattır; bunları erken değiştirin. Ergonomi sekiz saatlik günler için gerçekten rahattır, ancak 6'2 inç'in üzerindeki uzun boylu sürücüler çubukları mesafe açısından biraz sıkışık bulacaklar.

'95 VFR750'ye 22.000 km sürdüm ve dişli tahrikli kameralar hayatımın film müziği oldu - 7.000 rpm'den geçen mekanik sızlanma gerçekten bağımlılık yapıyor, bir hile değil. Çift dişli çerçeve, önceki neslin ara sıra gelen belirsizliğini gerçek bir hassasiyete dönüştürdü; daha küçük motosikletleri rahatsız edecek orta köşede darbeler basitçe şasinin içine kayboldu. Dürüst olmak gerekirse ağırlığım: Yavaş otoparklarda ve sürekli dik duruştuğunuz dar dağ geçişlerinde 233 kg hissedilir ve stok süspansiyonu, sürekli olarak yapacağınız ön yük ayarı yapmadan uzun iki katlı yüklerde yumuşak olur. Ama açık bir A yolunda yakarsanız o kilogramların her biri kaybolur; V4 4.000 rpm'den sorunsuz bir şekilde çeker ve ardından 9.000'in üzerinde ikinci bir rüzgara çarpar ve bu da her şeyi hemen affetmenizi sağlar.