Honda Vfr750

Dat gejank met een tandwielaangedreven camera bij 4.000 tpm is of muziek of waanzin, afhankelijk van je karakter. Ik ben er de eerste week hard voor gevallen. De 748cc V4 trekt sterk vanaf ongeveer 5.500 tpm en schreeuwt absoluut tot boven de 9.000, en het aluminium frame met twee sparren zorgt ervoor dat dit ding van richting verandert met een precisie die de meeste tijdgenoten in verlegenheid brengt. Het 16-inch voorwiel was een omstreden beslissing en dat merk je ook aan de langzame besturing: op krappe parkeergarages is er een vaagheid die enige aanpassing vereist, en de vering is af fabriek ondergedempt, waardoor je bij hard remmen merkbaar in bochten wentelt. Honda was duidelijk nog niet klaar met het uitzoeken van het recept: er wordt abrupt getankt bij een gesloten gasklep, het warmtemanagement van die strak verpakte motor is zwaar in het zomerverkeer, en de betrouwbaarheid van het eerste jaar met de gelijkrichter/regelaar was echt genoeg dat ik het laadsysteem op elk exemplaar zou controleren voordat ik het kocht.

Die 748cc V4 trekt hard vanaf 6.000 tpm en blijft maar naar de rode lijn schreeuwen met een mechanisch gehuil dat geen enkele inline-vier kan repliceren — zowel bedwelmend als verslavend. De overstap naar een 17-inch voorwiel was de juiste beslissing; de besturing voelt planter en voorspelbaarder aan dan de fiets uit '86-'87, en je kunt zelfs halverwege de bocht op de voorkant leunen zonder dat vage, zwevende gevoel dat eerdere VFR's zenuwachtig maakte bij de limiet. Het gewicht van 228 kilo is redelijk — je voelt het op trage parkeerterreinen, maar het verdwijnt zodra je in beweging bent, en het chassis is zo goed uitgebalanceerd dat het gemiddelde berijders flatteert en ervaren rijders beloont. Het enige echte probleem is de hitte: rijden in het stadsverkeer in de zomer is een oefening om de benen te koken, en de camera's met tandwielaandrijving zeuren hard genoeg bij lage snelheid dat vreemden denken dat er iets kapot is.

Ik heb 18.000 mijl gereden op een VFR750 uit '91 en de chassisrevisie van de Gen 2 is meteen voelbaar: scherper inrijden, minder vaag bij het ingaan van de bochten en een stabiliteit bij hard remmen die echt vertrouwen opwekt. Dat tandwielaangedreven nokkengeluid bij 6.000 tpm is mechanische muziek, en de V4 trekt netjes van 3.500 tpm helemaal naar de rode lijn van 11.000 tpm zonder dat er een vlakke plek in zicht is. Het gewicht is reëel: 236 kg betekent dat bij langzaam parkeren respect vereist is, en de remblokken met originele specificaties zijn matig voor wat de fiets kan; vervang ze vroeg. De ergonomie is echt comfortabel voor dagen van acht uur, hoewel langere rijders van meer dan 6'2" de stangen over de afstand enigszins krap zullen vinden.

Ik heb 22.000 km gereden op een VFR750 uit '95 en de camera's met tandwielaandrijving werden de soundtrack van mijn leven — dat mechanische zeurwerk van meer dan 7.000 tpm is echt verslavend, geen gimmick. Het frame met dubbele sparren transformeerde de occasionele vaagheid van de vorige generatie in iets met echte precisie; hobbels in het midden van de bocht die kleinere fietsen van streek zouden maken, verdwenen gewoon in het chassis. Eerlijk gezegd is het gewicht het gewicht: 233 kg voel je op langzame parkeerterreinen en op krappe bochten in de bergen, waar je hem constant rechtop worstelt, en de standaard vering wordt zacht bij lange ladingen met twee omhoog zonder dat je de voorbelasting constant moet aanpassen. Maar als je hem aansteekt op een open A-weg, dan verdwijnt al die kilo's; de V4 trekt soepel vanaf 4.000 tpm en raakt dan een tweede wind boven de 9.000 waardoor je meteen alles vergeeft.