Honda Vf750 Interceptor

De VF750F veranderde echt hoe een sportbike in 1983 kon aanvoelen: die V4 trekt met een bijna turbine-achtige soepelheid van meer dan 6.000 tpm die inline-four uit die tijd gewoon niet kon evenaren, en het chassis boort met echte precisie voor een machine van 238 kg. Ik heb er twee gereden, heb er een gehad, en de ervaring is bedwelmend tot het niet meer zo is. Honda's nokkenastandwielontwerp van deze vroege eenheden is een tikkende klok: de tussenversnellingen eten zichzelf op, en als ze weggaan, heb je te maken met een ombouw van de motor die meer kost dan de motor waard is op een slechte dag. Als je er een vindt met gedocumenteerd camerawerk of een herbouwde bovenkant, heb je een echt spannend stukje geschiedenis; gok op een onbekend exemplaar en je duwt het naar huis voor het einde van het jaar.

Na de nachtmerrie van de eerste generatie VF750F, kwam Honda terug met de F2 en heeft het grootste deel ervan echt geregeld — gereviseerde oliën, vernieuwde nokkenasvolgers, betere koelpassages — en het verschil op de weg is reëel. Die 748cc V4 trekt hard vanaf 6.000 tpm en schreeuwt absoluut boven de 9.000, met een mechanische intensiteit die inline-four gewoon niet levert. Het onderstel is plat en neutraal, de besturing is snel zonder zenuwachtig te zijn, en de carrosserie past nu precies bij de verhoudingen. Het eerlijke voorbehoud: zelfs met Honda's reparaties zou ik nog steeds de nokkenkettingspanners vervangen en een volledige klepinspectie uitvoeren op elk exemplaar dat je koopt, omdat de reputatie niet helemaal onverdiend was en uitgesteld onderhoud aan deze motoren snel duur wordt.