Honda Pan European 1000

ST1100 pojawił się w 1990 roku, czując, jakby Honda w końcu poważnie podchodziła do motocykla długodystansowego - V4 ciągnie z nieustającą, przypominającą turbinę płynnością z 3000 obr./min, która połyka autostrady w całości, a przy 200 km/h jest cichszy i bardziej złożony niż rowery o połowę mniejszej wagi. Ten ciężar krawężnika 305 kg jest prawdziwy i poczujesz każdy kilogram podczas powolnych manewrów parkowania, ale po toczeniu po prostu znika; podwozie jest neutralne i zasadzone w sposób, który naprawdę mnie zaskoczył na przełęczy górskich w południowej Francji. Połączony układ hamulcowy wyprzedził swoje czasy i działa dobrze podczas normalnej jazdy, chociaż puryści hamowania szlakiem uznają to za wtrącające się. Moją jedyną powtarzającą się frustracją był zasięg paliwa - czołg wydaje się skromny dla turysty, a na autostradzie zatrzymujesz się po benzynę, zanim tył wymaga przerwy.

Przejechałem 18 000 kilometrów na paneuropejskim autostradzie z 93 roku z BMW K1100LT, a Hondy V4 po prostu czułem się bardziej żywy — silnik ten ciągnie z prawdziwą pilnością z 4000 obr./min i nie wyłącza się, dopóki nie przekroczy legalnych prędkości na jakiejkolwiek autostradzie w Europie. Opcjonalny ABS był prawdziwym rewelacją w 1992 roku, uratował mnie na mokrej rondzie poza Lyonem i nigdy więcej nie wystawiłbym bez niego wycieczki. To powiedziawszy, 305 kg nie jest sugestią — manewrowanie z małą prędkością w zatłoczonej kolejce promowej lub ciasnym parkingu hotelowym wymaga szacunku i odrobiny uczciwości wobec własnych sił. Ochrona przed wiatrem jest doskonała, zintegrowany bagaż połyka tygodniowy zestaw bez mrugania, a siedzenie pozostaje wygodne przez pięć godzin, ale zawieszenie nadal działa po miękkiej stronie, gdy załadujesz go pasażerem i pełnymi saknami.

Przejechałem 18 000 kilometrów na Pan European '98 i odszedłem naprawdę pod wrażeniem - V4 ciągnie czysto z 2500 obr./min i nigdy nie czuje się napięty, nawet załadowany do karabinów z pasażerem i pełnymi bagażami. Poprawiony połączony ABS jest uspokajająco kompetentny na mokrych warunkach, chociaż jak na mój gust interweniuje wcześnie na luźnych powierzchniach, które mogą wydawać się natrętne, a nie pomocne. Przy 296 kg czujesz, jak ciężar wypływa ze stacji benzynowej, ale po poruszeniu praktycznie znika; bańka owiewki jest szeroka i skuteczna, a zaktualizowany bagaż połyka tygodniowy sprzęt bez dramatów. Obsesja Hondy na punkcie niezawodności oznacza, że ta rzecz przetrwa większość swoich właścicieli, ale notatka silnika jest czysta księgowa - wydajna, poprawna i całkowicie pozbawiona teatru.

Po 40 000 kilometrach na ST1300 z 2004 roku mogę powiedzieć, że ten rower jest mniej ekscytujący i bardziej inspirujący niż cokolwiek innego w swojej klasie - i to komplement. Wtryskiwany paliwem V4 z prędkością 2500 obr./min i absolutnie przekracza 6000, zjedzając bezproblemowo przejazdy autostrady, podczas gdy zintegrowana owiewka zapewnia autentyczne opanowanie wiatru przez wiele godzin. Połączone hamowanie ABS jest uspokajająco kompetentne, a częściowo zintegrowane sakwy są świetne, ale 289 kilogramów oznacza, że powolne manewry parkowania wymagają szacunku, a podstawowy fotel zmienia tył w beton po około 300 kilometrach. Honda naprawiła problem z pochłanianiem ciepła w ST1100 tylko częściowo - letni ruch nadal wycofuje prawą nogę z trasy wydechowej, co pozostaje uzasadnionym uchwytem na tak wypolerowanym rowerze.

Przejechałem 40 000 km na paneuropejskim 2011 roku i zarobiłem każde siwe włosy na mojej głowie - w najlepszy sposób. V4 ciągnie się z cichym autorytetem z prędkością 3000 obr./min, nigdy dramatycznie, ale nieustannie kompetentnie, a ten amortyzator HESD naprawdę zyskuje swoje miejsce, gdy wybuch ciężarówki uderzy w ciebie z prędkością 160 na autostradzie. Zaktualizowany ABS tej generacji budzi pewność siebie na mokrych przejazdach Alpine, chociaż przy wadze 296 kg zawsze zdajesz sobie sprawę z masy podczas gwintowania powolnego ruchu miejskiego lub upuszczania go na boczny stojak na pochyleniu. Mój szczery problem: infotainment wydaje się przestarzałe w ciągu trzech lat od zakupu, a dolne panele owiewki skrzypią jak stary statek w chłodne poranki, ale nic mnie nigdy nie utknęło.