Honda Pan European 1000

De ST1100 kwam in 1990 met het gevoel dat Honda eindelijk serieus bezig was met motorrijden over lange afstanden: de V4 trekt met een meedogenloze, turbine-achtige soepelheid vanaf 3.000 tpm die snelwegen volledig opslokt, en bij 200 km/u is hij stiller en meer gecomponeerd dan fietsen die half zo zwaar zijn. Dat eigengewicht van 305 kg is reëel en je voelt elke kilo bij langzame parkeermanoeuvres, maar als je eenmaal rolt, verdwijnt hij gewoon; het chassis is neutraal en zo geplaatst dat ik echt verbaasd was op bergpassen in Zuid-Frankrijk. Het gekoppelde remsysteem was zijn tijd ver vooruit en werkt goed bij normaal rijden, hoewel puristen die op het pad rijden het lastig zullen vinden. Mijn enige terugkerende frustratie was het brandstofbereik: de tank voelt bescheiden aan voor een tourer, en op de autobahn stop je om te tanken voordat je achterkant een pauze nodig heeft.

Ik heb 18.000 kilometer gereden op een Pan-Europese back-to-back met een BMW K1100LT, en Honda's V4 voelde gewoon levendiger aan — die motor trekt met grote spoed vanaf 4.000 tpm en stopt pas ver boven de wettelijke snelheden op elke snelweg in Europa. Het optionele ABS was een echte openbaring voor 1992, het heeft me gered op een natte rotonde buiten Lyon, en ik zou nooit meer een tourer zonder kiezen. Dat gezegd hebbende, 305 kg is geen suggestie — manoeuvreren met lage snelheid in een volle rij veerboten of een krappe parkeerplaats van het hotel vereist respect en een beetje eerlijkheid over je eigen kracht. De windbescherming is uitstekend, de geïntegreerde bagage slikt een set van een week in zonder te knipperen, en de stoel blijft comfortabel gedurende vijf uur, maar de vering is nog steeds aan de zachte kant wanneer je hem laadt met een passagier en volle fietstassen.

Ik heb 18.000 kilometer gereden op een Pan European uit '98 en was echt onder de indruk. De V4 trekt netjes vanaf 2.500 tpm en voelt nooit gespannen aan, zelfs niet als hij met een passagier en volle tassen tot in de tunnels wordt geladen. Het herziene gekoppelde ABS is geruststellend geschikt voor nat weer, hoewel het naar mijn smaak een beetje vroeg ingrijpt op losse oppervlakken, wat eerder opdringerig dan nuttig kan aanvoelen. Bij 296 kg voel je het gewicht uit een tankstation rollen, maar als je eenmaal in beweging bent, verdwijnt het praktisch; de kuipbubbel is breed en effectief, en de vernieuwde bagage slikt zonder drama een hele week spullen in. Honda's obsessie voor betrouwbaarheid betekent dat dit ding langer meegaat dan de meeste eigenaren, maar het motorblok is puur boekhoudkundig — efficiënt, correct en totaal verstoken van theater.

Na 40.000 kilometer op een ST1300 uit 2004 kan ik je vertellen dat deze fiets minder opwindend en vertrouwenwekkend is dan al het andere in zijn klasse — en dat is een compliment. De V4 met brandstofinjectie trekt netjes vanaf 2.500 tpm en komt absoluut tot boven de 6.000, waardoor je zonder problemen op de snelweg hoeft te rijden, terwijl de geïntegreerde kuip de windstoot urenlang echt beheersbaar houdt. Het gekoppelde ABS-remsysteem is geruststellend competent en de halfintegrale fietstassen zijn briljant, maar 289 kilogram betekent dat langzame parkeermanoeuvres respect vereisen, en de standaardstoel verandert je achterkant na ongeveer 300 kilometer in beton. Honda heeft het warmtedoorlaatprobleem van de ST1100 slechts gedeeltelijk opgelost: in de zomer koelt het rechterbeen nog steeds af van de uitlaatgeleiding, wat een legitieme klacht blijft op een fiets die zo gepolijst is.

Ik heb 40.000 km gereden op een Pan-Europeaan uit 2011 en hij heeft elke grijze haar op mijn hoofd verdiend — op de beste manier. De V4 trekt met stille kracht vanaf 3.000 tpm, nooit dramatisch maar meedogenloos bekwaam, en die HESD-demper verdient echt zijn brood als een vrachtwagenexplosie je met 160 seconden op de snelweg treft. Het vernieuwde ABS van deze generatie is vertrouwenwekkend op natte Alpenpassen, maar met 296 kg ben je je altijd bewust van de massa wanneer je langzaam stadsverkeer inrijdt of als je hem op een camber op de zijstandaard laat vallen. Eerlijk gezegd: het infotainment voelt binnen drie jaar na aankoop gedateerd aan en de onderste panelen van de kuip kraken als een oud schip op koude ochtenden, maar niets heeft me ooit gestrand.