Honda Nt650v Deauville

Jechałem pierwszego roku Deauville z Edynburga do Lizbony i z powrotem, a sprawa po prostu nie stała się interesująca - co okazało się dokładnie o to. V-twin ciągnie płynnie z 3000 obr./min z zerowym natężeniem, napęd wału oznacza zerowy niepokój związany z łańcuchem na mokrych górskich drogach, a te zintegrowane sakwy połykają tygodniowy zestaw bez konieczności montażu bagażu. Powyżej 130 km/h zabrakło mu uderzenia i wibracji wkradają się w pręty, a 228 kg sprawia, że powolne manewrowanie parkingiem jest prawdziwym treningiem. Honda nazwała go rowerem lifestylowym w broszurze; to, co faktycznie zbudowali, było niezawodnym narzędziem dalekobieżnym, które zawstydza błyszczące maszyny, po prostu nigdy się nie zatrzymując.

Przejechałem 22 000 kilometrów na Deauville z 2003 roku i nigdy mnie to nie zawiodło, co mówi wszystko o obsesji Hondy na punkcie niezawodności, ale także wskazuje na osobowość motocykla - raczej niezawodną niż ekscytującą. Równoległy bliźniak ciągnie się płynnie z niskich obrotów, a zintegrowane sakwy bez zamieszania połykają tygodniowy bagaż, ale poproś go, aby przeszedł przez górskie przełączniki i ta mokra waga 235 kg ujawni się, naciskając szeroko na ciasniejsze linie, jeśli nie myślisz o swoich wkładach. Wersja owiewki gen-two naprawdę poprawiła ochronę przed wiatrem w porównaniu z oryginałem, a siedzenie jest wystarczająco uczciwe, aby przetrwać 400 kilometrów dni bez kary dolnej części pleców, która nęka tańszych turystów. Wtrysk paliwa w moim rowerze o specyfikacji europejskiej był bezproblemowy podczas zimnych rozruchów, chociaż reakcja przepustnicy w średniej klasie wydaje się nieco stępiona w porównaniu z wersją węglową - bardziej płynna do pracy niż sportowa.