Honda Nt650v Deauville

Ik reed in een eerstejaars Deauville van Edinburgh naar Lissabon en terug, en dat ding weigerde gewoon interessant te worden — wat precies het punt bleek te zijn. De V-twin rijdt soepel vanaf 3.000 tpm zonder gedoe, asaandrijving betekent geen kettingangst op natte bergwegen, en die geïntegreerde fietstassen slikken een set van een week op zonder dat er bagage bij past. Bij een snelheid van meer dan 130 km/u heeft hij geen trek meer en kruipen er trillingen in de tralies, en 228 kg maakt langzaam manoeuvreren op het parkeerterrein een echte work-out. Honda noemde het een lifestyle-fiets in de brochure; wat ze in feite hebben gebouwd, was een betrouwbaar instrument voor lange afstanden dat flitsende machines in verlegenheid brengt door simpelweg nooit te stoppen.

Ik heb 22.000 kilometer gereden op een Deauville uit 2003 en hij heeft me nooit in de steek gelaten, wat alles zegt over Honda's obsessie voor betrouwbaarheid, maar ook wijst op de persoonlijkheid van de motor: betrouwbaar in plaats van opwindend. De parallel-twin rijdt soepel vanaf een laag toerental en de geïntegreerde fietstassen nemen zonder gedoe een week bagage op, maar zorgen ervoor dat hij zich door bochten in de bergen kan begeven en dat gewicht van 235 kg op nat wegdek doet zich voor, waarbij je breder duwt op strakkere lijnen als je niet weloverwogen je input bedenkt. De revisie van de kuipdelen uit de tweede generatie heeft de windbescherming echt verbeterd ten opzichte van het origineel, en de stoel is eerlijk genoeg om dagen van 400 kilometer af te leggen zonder de straf voor de onderrug die goedkopere tourers teistert. De brandstofinjectie op mijn fiets met Europese specificaties verliep naadloos bij koude starts, hoewel de gasrespons in het middenbereik enigszins afgezwakt aanvoelt in vergelijking met de versie met carbed — soepeler voor woon-werkverkeer dan sportchips.