Honda Deauville 650

Ik heb 18.000 km gereden op een Deauville uit '99 en het verbaasde me oprecht: die V-twin van 52 graden rijdt soepel vanaf 2.500 tpm en de asaandrijving betekent geen angst voor de aandrijflijn tijdens het woon-werkverkeer op nat wegdek. De geïntegreerde fietstassen zijn briljant doordacht, echt weerbestendig en diep genoeg voor een integraalhelm aan elke kant; geen gedoe met bagagesloten bij tankstations. Waar het frustrerend is, zijn de conventionele vorken, die slecht duiken bij hard remmen en vaag aanvoelen in snelle bergbochten — dit is geen canyoncarver, en 238 kg herinnert je daar elke keer aan als je achteruit naar een krappe parkeerplaats loopt. De topsnelheid is eerlijk in plaats van opwindend, maar tijdens een cruise op de snelweg zit je amper op 5.000 tpm en de motor is volledig onbelast, en dat is precies het punt.

Ik heb 18.000 km gereden op een Deauville uit 2003 door Frankrijk en Portugal en ik heb me daar nog nooit door teleurgesteld gevoeld — wat ofwel veel lof ofwel een lichte belediging is, afhankelijk van je temperament. De herziene kuip van de Gen 2 werkt echt: de windbescherming is echt goed voor snelheden op de snelweg, en de geïntegreerde fietstassen maken inpakken in het weekend moeiteloos zonder dat je bagage voor de aftermarket hoeft te passen. Die parallel-twin is geen vuurbal — 50 paarden en 58 Nm zullen de hartslag niet sneller doen kloppen — maar hij trekt soepel vanaf 2.000 tpm en voelt nooit gespannen aan op lange slogs op de snelweg, en dat is precies het punt. Het gewicht is eerlijk gezegd het zwakke punt: 238 kg wordt heel reëel bij langzame parkeermanoeuvres of op los grind, en als je hem laat vallen, weet je dat.