Honda Cbr600f

Ik heb 18.000 mijl gereden op een CBR600F uit '89 en dat veranderde echt mijn manier van denken over wat een 600 zou kunnen zijn — daarvoor was de klasse een compromis, daarna speelde al het andere een inhaalslag. De inline-four trekt hard vanaf ongeveer 7.500 tpm en schreeuwt absoluut boven de 10.000, maar daaronder werk je constant aan de versnellingsbak in het stadsverkeer, wat snel vermoeiend wordt. De bediening is vertrouwenwekkend zonder telepathisch te zijn — dat stalen frame geeft een strak, ietwat zwaar gevoel in vergelijking met latere afstammelingen van aluminium chassis, en je zult de extra massa opmerken bij langzame manoeuvres. Betrouwbaarheid was in wezen kogelvrij; de mijne heeft me in drie jaar nooit gestrand, alleen routinematige klepcontroles en kettingaanpassingen.

De F2 is wat er gebeurt als de Honda-ingenieurs echt luisteren: scherpere besturing dan de F1, een motor die vanaf 6.000 tpm netjes trekt en absoluut meer dan 10.000 tpm schreeuwt, en een carrosserie die er niet meer uitziet als bijzaak. Ik heb in twee jaar tijd 18.000 mijl gereden op een '92, en de motor miste nooit een slag; de carb sync elke 12.000 mijl en dat is echt genoeg voor onderhoudsdrama. De vering is een beetje zacht voor gebruik op een hard circuit — de voorkant duikt tijdens het remmen zodanig dat je achteruit moet rijden — en de spiegels trillen nog steeds wazig bij meer dan 10.000 tpm, wat Honda blijkbaar acceptabel vond. Maar als racefiets die soms in een krappe kloof werkt, is hij uitgebalanceerd, vertrouwenwekkend en eerlijk, op een manier die moderne fietsen vol elektronica volledig verloren hebben.

Ik heb in twee jaar tijd bijna 18.000 kilometer gereden op een F3, en hij had nooit het gevoel dat hij iets voor me verborgen hield — het chassis communiceert uitstekend, met een voorkant waarop je hard in een bocht kunt leunen en waar je echt op kunt vertrouwen. Honda heeft alles vanaf de F2 aangescherpt: de vering voelt steviger aan tijdens het remmen, de motor trekt schoner door het middenbereik, en die herziene ergonomie zorgt voor een sportievere plooi zonder je polsen te beschadigen tijdens een twee uur durende run. Eerlijk gezegd is de vermogensafgifte zo lineair dat het bijna saai kan aanvoelen in vergelijking met de Japanse rivalen van die tijd — je wordt nooit in een hinderlaag gelokt, wat een deugd of een kritiek is, afhankelijk van je temperament. Het enige zwakke punt waar ik mee leefde was het warmtebeheer: als je op een warme dag in het stadsverkeer zit, bakt die motor je rechterdij door de kuip op een manier die snel oud wordt.

Na jaren waarin de F2 en F3 zich competent maar enigszins houterig aanvoelden, arriveerde de F4 alsof Honda daadwerkelijk aandacht had besteed aan Yamaha en Kawasaki. Het nieuwe aluminium frame en de omgekeerde Showa-vorken transformeren de stuurinrichting: de stuurinrichting kantelt scherp en houdt vol vertrouwen een lijn vast waar de oudere fietsen gewoon niet aan konden tippen, en met 185 kg voelt hij lichter aan dan de weegschaal doet vermoeden. De vermogensafgifte is sterk en lineair tot aan de rode lijn van 12.500 tpm, hoewel de topsnelheid nooit echt het drama heeft van een Kawasaki ZX-6R uit dezelfde tijd — het is eerder chirurgisch dan barbaars. Mijn enige echte klacht is dat de brandstofinjectie op vroege exemplaren bij koud weer kon jagen op openingen met een laag gaspedaal, en de standaardstoel verandert je achterkant in beton na ongeveer 90 minuten op de weg.

Na twee jaar en 18.000 km op een F4i uit 2003, kan ik u vertellen dat de brandstofinjectie een echte upgrade was: een koude start in de ochtend is onmiddellijk, het gaspedaal is schoon zonder dat carburateurstruikelblok dat de F4 onder de 4.000 tpm had. Boven de 8.000 tpm zingt deze motor nog steeds als een echte Honda inline-vier, waarbij hij hard naar de rode lijn van 13.000 tpm trekt met een mechanisch gehuil dat nooit oud wordt. De ergonomie ligt tussen agressief en leefbaar — ik heb 400 km per dag afgelegd zonder te willen sterven, iets wat je niet kunt zeggen over een 600RR. Het chassis is eerder eerlijk dan opwindend; het mist de scherpe feedback van een Yamaha R6, waar sommige rijders dol op zullen zijn, en die junkies die naar bochten snakken, zullen dat frustrerend vinden.