Honda Cbr600f3

De F3 was een echte stap vooruit ten opzichte van de F2 — dat nieuwe frame transformeerde het rijgedrag van 'competent' naar 'vertrouwenwekkend', met een voorkant die daadwerkelijk aangaf wat de band halverwege de bocht aan het doen was. De 599cc-motor trekt netjes vanaf ongeveer 6.000 tpm, maar komt tot leven na 9.000, waarbij dat plafond van 12.000 tpm je een legitieme reden geeft om hard door de versnellingen te roeien. Het is geen brutale vermogensafgifte, en dat is precies waarom je er snel mee kunt rijden op een echte weg zonder hem constant te knokkelen. Mijn eerlijke klacht: de vering is in de fabriek zacht ingesteld, en als je meer dan 80 kg weegt of van plan bent om hem te volgen, geef je al snel geld uit aan veren en olie.

De herziene koolhydraten van de F3 Gen 2 maakten een merkbaar verschil ten opzichte van de F2: de gasrespons vanaf 6.000 tpm voelt schoner aan, minder aarzelend, en de motor trekt hard genoeg om je echt te verrassen op snelwegsnelheden. De afstelling van de vering verloopt soepeler dan bij de vorige motor, maar wordt niet te zacht; hij rijdt met vertrouwen door veegmachines, waardoor je vergeet dat dit chassis bijna drie decennia oud is. Ergonomie is echt een goede plek: agressief genoeg om als een sportfiets aan te voelen, vergevingsgezind genoeg dat ik dagen van vier uur heb doorgebracht zonder te willen sterven. De echte zwakte is het topvermogen: 100 paarden waren competitief in '97, maar de R6 kwam het jaar daarop en zorgde ervoor dat dit aanvoelde als een herenakkoord met prestaties in plaats van een oorlogsverklaring.