Honda Cb900f Hornet

919 mocno ciągnie się z prędkością 4000 obr./min i nie zatrzymuje się, dopóki nie zakwestionujesz swojej licencji — ten inline-four ma średni cios, którego mniejsze Hornety nigdy nie pasowały, i nagradza płynnych jeźdźców, a nie migotanie nadgarstka. Ergonomia jest naprawdę dobra dla wysokich jeźdźców, siedzenie 810 mm jest jedną z bardziej uczciwych decyzji Hondy, a stalowa rama przekazuje fakturę drogi bez karania cię godzinami w siodle. Podwójne przednie tarcze są odpowiednie, ale nie inspirujące — późne hamowanie przy rzeczywistych prędkościach przypomina, że jest to podwozie z 2002 roku, a zawieszenie jest lekko miękkie, falujące się pod ostrym przyspieszeniem z ciasnych zakrętów. Pije paliwo z przewidywalną prędkością 5,5—6 l/100 km i zaczyna się każdego ranka, co brzmi nudno, dopóki nie posiadasz czegoś włoskiego.

Położyłem 18 000 km na Hornet z 2010 roku, a ten inline-four o pojemności 919 cm3 nigdy nie przestał na mnie imponować - ciągnie czysto z 3000 obr./min i uderza w satysfakcjonującą ścianę mocy powyżej 7000, dzięki czemu jesteś uczciwy na tylnych drogach. Poprawiony wtrysk paliwa w porównaniu z poprzednią generacją jest naprawdę lepszy; zimne rozruchy są ostre i nie ma już potknięcia na biegu jałowym, które nękało wcześniejsze Hornetsy. To powiedziawszy, ochrona przed wiatrem jest zasadniczo zera powyżej 140 km/h, a przy 202 kg nie jest to zwinna rzecz, którą sugeruje marketing Hondy - jest to solidny, budzący pewność siebie rower, który bardziej nagradza płynnych jeźdźców niż agresywnych. Siedzisko przechodzi od wygodnego do karania gdzieś w okolicach dwóch godzin, a zawieszenie podstawowe, choć ulepszone, nadal toczy się pod silnym hamowaniem, jeśli nosisz słup.