Honda Cb900f Hornet

De 919 trekt hard vanaf 4.000 tpm en stopt pas als je je rijbewijs in twijfel trekt — die inline-four heeft een midrange-punch die kleinere Hornets nooit hebben geëvenaard, en hij beloont soepele rijders in plaats van polsbewegingen. De ergonomie is echt goed voor lange rijders: het zadel van 810 mm is een van Honda's eerlijkere beslissingen, en het stalen frame geeft de wegstructuur weer zonder dat je urenlang in het zadel hoeft te zitten. Dubbele schijven aan de voorkant zijn voldoende, maar niet inspirerend — laat remmen bij echte snelheden doet denken aan een chassis uit 2002, en de vering voelt een beetje zacht aan als je hard accelereert uit krappe bochten. Hij drinkt brandstof met een voorspelbare snelheid van 5,5 tot 6 l/100 km en start elke ochtend, wat saai klinkt totdat je iets Italiaans hebt gehad.

Ik heb 18.000 km gereden op een Hornet uit 2010 en die 919 cc inline-four bleef indruk op me maken. Hij trekt netjes vanaf 3.000 tpm en raakt een bevredigende muur van vermogen van meer dan 7.000, waardoor je eerlijk blijft op binnenwegen. De herziene brandstofinjectie ten opzichte van de vorige generatie is echt beter; koude starts zijn scherp en er is geen struikelblok meer buiten het stationair toerental dat eerdere Hornets teisterde. Dat gezegd hebbende, is de windbescherming bij een snelheid van meer dan 140 km/u in wezen nul, en met 202 kg is dat niet wat de marketing van Honda impliceert: het is een solide, vertrouwenwekkende motor die soepele rijders meer beloont dan agressieve rijders. De stoel gaat van comfortabel naar zwaar, ergens rond de twee uur, en de standaardvering, hoewel verbeterd, wentelt nog steeds bij hard remmen als je een passagier vervoert.