Honda Cb750 Four

İki K-serisi 750'ye ciddi kilometreler ayırdım ve dürüst gerçek şu ki 1969'da başka hiçbir şey yaklaşmadı - dört silindir, bir disk fren ve üretim motosikletinde 67 beygir gücü bilim kurgu gibi geldi. Motor yıldızdır: 4.000 rpm'ye ulaştığında tereyağlı pürüzsüz, mümkün olan en iyi şekilde pahalı gelen bu ayırt edici mekanik gevezelik ile 8.500 kırmızı çizgiye sert bir şekilde çeker. Sürüş, dürüst zayıf noktadır — 218 kg ıslak ağırlığın yüksek olması, ön çatalların sert frenlemede agresif bir şekilde dalması ve erken tambur-arka kurulumu, çok ileride durakları planladığınız anlamına gelir. Karbonhidrat senkronizasyonu, beğenseniz de beğenmeseniz de bir hafta sonu hobidir, ve parça kullanılabilirliği artık ucuz repro önemsizliğinden göz alıcı NOS'a kadar değişiyor, ancak bunların hiçbiri, sürmenin hala gerçekten önemli olduğu gerçeğini değiştirmiyor.

F-serisi her zaman Honda'nın K bisikletlerinin çok dik ve yumuşak olmasıyla ilgili şikayetleri dinlediğini hissetti - alt çubuklar ve kafeden etkilenen duruş, sürüş şeklinizi gerçekten değiştirdi ve sizi daha güvenle virajlara doğru itti. Bu 736cc SOHC dörtlü hala yaklaşık 3.500 rpm'den sorunsuz bir şekilde çekiyor ve kırmızıya yakın gerçekten heyecan verici bir uluma geliyor, ancak 1976'da 67 beygir gücü bugünkünden daha etkileyici geldi. Yassı kayan karbonhidratlar iki ucu keskin bir kılıçtır: doğru püskürtüldüklerinde daha keskin gaz tepkisi, ancak sıcaklık ve yükseklik konusunda telaşlı olurlar ve önceki sahibi senkronizasyon aralıklarını görmezden gelirse, yarı gaz kelebeği kovalayarak bir hafta sonu geçireceksiniz. 230 kg ıslak olduğunda tüy ağırlığı yoktur ve bu ağırlık yüksek kalır, bu nedenle yavaş hızda şehir içi manevralar saygı gerektirir, ancak bir kez yuvarlandıktan sonra, modern orta ağırlıkların basitçe tekrarlayamayacağı yerli, telaşsız bir güvenle hız taşır.

DOHC motoru yorgun bir formüle dönüştü - 4.000 rpm'den keskin bir şekilde çekiyor ve eski SOHC ünitesinin sadece hırıldayıp nefesini çektiği 9.000 rpm kırmızı çizgiye doğru sıkmayı gerçekten ödüllendiriyor. İkiz ön diskler aslında tek diskli selefinin iddia edemeyeceği bir şey olan virajlarda sert fren yapmanıza güven veriyor. Comstar jantları maksatlı görünüyor ve yaylanmamış ağırlığı gözle görülür şekilde azaltıyor, ancak süspansiyon hala bagajsız bir sürücü için ayarlanmış ve bir hafta sonu koşusu için yüklediyseniz virajın ortasında belirsiz bir his veriyor. 232 kg ıslak olduğu için hafif değil ve şehir içi filtreleme size her seferinde bunu hatırlatıyor, ancak onu hareket ettirirseniz ağırlık kaybolur ve o dönemdeki yeni Japon dörtlülerinin uyamayacağı sağlam, dikilmiş bir güven haline gelir.

Nighthawk 750, iki sezonda yaklaşık 18.000 mil kat ettiğim bir bisiklet ve sabrı tutkudan daha çok ödüllendiriyor. Bu DOHC hat içi dörtlü, neredeyse hiç drama olmadan 3.500 rpm'den temiz bir şekilde çekiyor - şaft tahriki sıfır zincir karmaşası anlamına geliyor ve alçak koltukta 5'8 inç çerçevem her iki ayağı da güvenle düz bir şekilde dikti. Ancak Honda ruhu hemen temizledi: Egzoz notası boğuk bir fısıltı, stil kruvazör ve standart arasındaki farkı bölmeye çalışıyor ve bej bir orta zemine iniyor ve 247 kg ıslak olduğunda yavaş park yeri manevralarında her kiloyu hisseder. Ulaştığınız cihaz, hayalini kurduğunuz cihaz değil.

Üç yıl boyunca günlük işe gidip gelerek ve hafta sonu çizerek bir RC42'ye 22.000 mil kat ettim ve bu beni bir kez bile hayal kırıklığına uğratmadı. Hava soğutmalı inline-four, 3.000 rpm'den sorunsuz bir şekilde çeker, otoyol hızlarında rahatça oturur ve 770 mm koltuk yüksekliği, çoğu sürücünün ışıklarda düz durabileceği anlamına gelir. Bununla birlikte, havai fişek beklemeyin: 68 beygir gücü kağıt üzerinde saygın görünüyor, ancak RC42 efsanevi orijinal CB750'den önemli ölçüde daha yumuşak ve 130 km/s'nin üzerinde gerçek bir çabayla sert nefes almaya başlar. Ön tek diskli fren en zayıf halkadır - yeterlidir ancak ıslak koşullarda sıfır güven uyandırır ve balataları hemen yükseltmek isteyeceksiniz.