Honda Cb750 Four

Przejechałem poważne kilometry na dwóch seriach K 750 i szczera prawda jest taka, że w 1969 roku nawet się nie zbliżyło - cztery cylindry, hamulec tarczowy i 67 koni mechanicznych w motocyklu produkcyjnym wydawały się jak science fiction. Silnik jest gwiazdą: maślany gładki, gdy osiągnie 4000 obr./min, mocno przyciąga do 8500 czerwonej linii z charakterystyczną mechaniczną gadanką, która brzmi drogo w najlepszy możliwy sposób. Przeprowadzanie to uczciwa słabość — ciężar 218 kg na mokro jest wysoko, przednie widelce nurkują agresywnie pod silnym hamowaniem, a wczesna konfiguracja bębna z tyłu oznacza, że planujesz przystanki z dużym wyprzedzeniem. Synchronizacja węglowodanów to weekendowe hobby, niezależnie od tego, czy ci się to podoba, czy nie, a dostępność części waha się teraz od tanich śmieci repro po ciekawe NOS, ale nic z tego nie zmienia faktu, że jazda nadal wydaje się naprawdę znacząca.

Seria F zawsze czuła się tak, jakby Honda słuchała skarg na to, że motocykle K są zbyt wyprostowane i miękkie - dolne pręty i postawa wpływająca na kawiarnię naprawdę zmieniły sposób jazdy, pchając cię do przodu w zakręty z większą pewnością siebie. Czwórka SOHC o pojemności 736 cm3 nadal ciągnie płynnie z około 3500 obr./min i tworzy naprawdę ekscytujący wyj w pobliżu linii czerwonej, chociaż 67 koni mechanicznych wydawało się bardziej imponujące w 1976 roku niż dzisiaj. Węglowodany płaskie są mieczem obosiecznym: ostrzejsza reakcja przepustnicy, gdy są odpowiednio przesunięte, ale są wybredne, jeśli chodzi o temperaturę i wysokość, a jeśli poprzedni właściciel zignorował interwały synchronizacji, spędzisz weekend goniąc za potknięciem się o częściową przepustnicę. Przy 230 kg na mokro nie jest to ciężar pierza, a waga ta jest wysoka, więc manewrowanie w mieście z wolną prędkością wymaga szacunku, ale gdy się toczysz, osiąga prędkość z zasadzoną, niespieszną pewnością, że nowoczesne wagi średnie po prostu się nie powtarzają.

Silnik DOHC przekształcił to, co stało się zmęczoną formułą - ciągnął ostro z 4000 obr./min i naprawdę nagradza przekręcenie go do czerwonej linii 9 000 obr./min, gdzie stara jednostka SOHC po prostu szarpała i sachała. Podwójne przednie tarcze faktycznie dają pewność, że mocno hamujesz w zakrętach, czego poprzednik jednotarczowy nie mógł twierdzić. Koła Comstar wyglądają celowo i zauważalnie zrzucają nieobciążoną wagę, chociaż zawieszenie jest nadal dostrojone dla samotnego kierowcy bez bagażu i wydaje się niejasny środek zakrętu, jeśli załadowałeś je na weekendowy bieg. Przy mokrym 232 kg nie jest lekka, a miejskie filtrowanie przypomina o tym za każdym razem, ale spraw, by poruszyła się, a ciężar zniknie w skomponowanej, zasadzonej pewności, że nowsze japońskie czwórki z tamtej epoki po prostu nie mogły się równać.

Nighthawk 750 to rower, na którym przejechałem około 18 000 mil w ciągu dwóch sezonów i bardziej nagradza cierpliwość niż pasję. Ta wbudowana czwórka DOHC ciągnie się czysto z 3500 obr./min prawie bez dramatów - napęd wału oznacza zerowe zamieszanie łańcucha, a niskie siedzenie sprawiło, że moja rama 5'8" z pewnością osadziła obie stopy płasko. Ale Honda natychmiast zdezynfekowała duszę: nuta wydechowa to stłumiony szept, stylistyka próbuje podzielić różnicę między krążownikiem a standardem i ląduje na beżowym środku terenu, a przy mokrym 247 kg czuje każdy funt podczas powolnych manewrów parkingowych. To urządzenie, po które sięgasz, a nie to, o którym marzysz.

Przejechałem 22 000 mil na RC42 przez trzy lata codziennych dojazdów do pracy i drapania weekendowych, i nigdy mnie to nie zawiodło - ani razu. Chłodzony powietrzem inline-four płynnie ciągnie się z prędkością 3000 obr./min, wygodnie siedzi przy prędkościach autostradowych, a wysokość siedzenia 770 mm oznacza, że większość kierowców może płaskować na światłach. To powiedziawszy, nie oczekuj fajerwerków: 68 koni mechanicznych brzmi przyzwoicie na papierze, ale RC42 jest znacznie bardziej miękki niż legendarny oryginalny CB750, a powyżej 130 km/h zaczyna ciężko oddychać przy prawdziwym wysiłku. Przedni jednotarczowy hamulec jest najsłabszym ogniwem — jest odpowiedni, ale nie budzi pewności siebie na mokrej nawierzchni i będziesz chciał natychmiast ulepszyć klocki.