Honda Cb550

De CB550 zit op een vreemde plek: beter hanteerbaar dan de CB500 Four met een piek, minder intimiderend dan de CB750, en eerlijk gezegd leuker dan beide op echte wegen. Die 544 cc inline-four trekt netjes vanaf 3.000 tpm en haalt zijn pas tussen 6.000 en 8.000 op een manier die echt levendig aanvoelt, niet alleen mechanisch bekwaam. Vier koolhydraten betekent vier sets jets om te synchroniseren en vier drijvers die lekken als de motor een winter meegaat, dus neem voor elk rijseizoen tijd vrij voor problemen met de carburatie. De voorschijf is een echte upgrade ten opzichte van de drums die Honda elders nog monteerde, hoewel de hendel naar moderne maatstaven van hout aanvoelt - hij stopt de motor, maar niet met enig vertrouwen.

De vier-in-één uitlaat is de hele persoonlijkheid van deze machine: dat scherpe, knappende geluid bij 7.000 tpm is echt verslavend, en hij trekt hard genoeg om veel moderne pendelaars in verlegenheid te brengen als je daar zin in hebt. Platte balken boven de tourbochten van de CB550K veranderen het hele gesprek: je leunt voorover, het gewicht op je polsen, en plotseling voelt het chassis strakker en puntiger aan, alsof Honda eindelijk toegeeft wat ze aan het bouwen waren. Met 209 kg is hij naar moderne maatstaven niet licht, maar het gewicht is laag en hij vliegt met een gerust hart door de bochten als je hem eenmaal vertrouwt. De echte zwakte is de hitte: de middelste twee cilinders koken je rechterknie tijdens langzaam zomerverkeer, en de carb-synchronisatie heeft elk seizoen aandacht nodig, anders jaag je met laag gaspedaal een struikelblok achterna waar je stilletjes gek van wordt.

De 550 trekt netjes vanaf ongeveer 3.500 tpm en voelt echt ontspannen aan op de snelweg — hij probeert geen sportfiets te zijn, en die eerlijkheid is zijn grootste kracht. De herziene instrumenten zijn een kleine maar welkome upgrade, en de soepelheid van de motor ten opzichte van de oude 500 is merkbaar, zij het subtiel, met minder trillingsgeluid door de balken tijdens lange runs. Wat me frustreert is het gewicht: 209 kg is eerlijk gezegd, maar dat komt tot uiting in langzame parkeermanoeuvres, en de dubbele achterschijven die in sommige markten zijn toegevoegd, zijn een oplossing voor een probleem dat niet echt bestond: het gevoel van de achterrem is van hout en de fronten blijven met een ruime marge de betere stoppers. Het is geen fiets die je opwindt, maar na twee jaar dagelijks rijden heeft hij wel een soort van respect verdiend.

Ik heb 11.000 mijl gereden op een CB550SC Nighthawk en ik ben nooit gestrand — dat telt veel. De asaandrijving is hier het kenmerkende persoonlijkheidskenmerk: geen gedoe met onderhoud aan de ketting, maar je voelt die karakteristieke aandrijflijn slingeren als je hard gas geeft in langzame bochten, en dat maakt de funfactor merkbaar minder aantrekkelijk in vergelijking met de 550 kettingaangedreven 550's van het vorige decennium. De inline-four trekt netjes van ongeveer 3.500 tpm naar 8.000, maar met 50 paarden voelt hij eerlijk gezegd zijn leeftijd aan volgens de normen van 1983 — Japanse 550's hadden al 600 minder wapens dan dezelfde fabrieken. Ergonomie is de stille overwinning: dankzij de zithoogte van 770 mm en de neutrale rijpositie kan ik 200 mijl per dag rijden zonder eraf te klimmen als een gebroken man, en de herziene vering neemt stadsafval met echte competentie op.