Honda Cb400sf

Ik heb bijna 18.000 km gereden op een NC31 uit '94 en heb nog steeds spijt van de verkoop. Onder de 7.000 toeren per minuut voelt het beleefd lauw aan — je wacht tot het feest begint — maar als je het voorbij 9.000 haalt, schreeuwt die inline-four met een urgentie naar de rode lijn die mensen die op het voetpad staan echt verrast. Het chassis is bijna telepathisch voor een 30 jaar oud ontwerp: neutrale besturing, geen drama in het midden van de bocht en remmen die echt vertrouwen geven in plaats van je alleen maar af te remmen. Zwakke punten zijn echter reëel: de carb-sync verschuift na intensief gebruik, de standaard uitlaat is crimineel stil en het kopen van OEM-onderdelen buiten Japan vereist geduld en een goede relatie met de importeur.

Onder de 6.000 tpm is het een volgzame, bijna luie inline-four — perfect hanteerbaar in het verkeer, gemakkelijk om door krappe bochten te rijden zonder drama. Dan treedt de VTEC in werking en verandert het hele personage: het gehuil van de inlaat wordt scherper, de powerband strekt zich uit en opeens jaag je op 11.000 toeren alsof je geld schuldig bent. Ik heb duizenden kilometers afgelegd op een NC31 en de motor voelde nooit als een compromis — het is echt vermakelijk zoals de meeste 400's dat niet zijn, en het natte gewicht van 174 kg betekent dat je er nooit mee worstelt. De enige eerlijke klacht: het vinden van een schoon, gebruikt exemplaar wordt steeds moeilijker, en goedkope exemplaren hebben vaak de kleptiming verwaarloosd of versleten VTEC-solenoïdes die de magie volledig teniet doen.

Ik heb bijna 18.000 km gereden op een NC42 en het HYPER VTEC Revo-systeem overrompelt me nog steeds. Die harde trap als de derde en vierde klep boven 6.750 tpm opengaat, wordt nooit oud, en het verandert het personage echt van volgzame forens naar toerentalhongerige schreeuwer in één vuistbal. De brandstofinjectie heeft het oude carburateur volledig opgeruimd, een koude start is onmiddellijk en de inline-four klinkt behoorlijk mechanisch en levendig, zoals moderne fietsen van grotere merken dat zijn vergeten. Met een gewicht van 202 kg is hij niet licht, en dat gewicht zul je voelen bij langzame parkeermanoeuvres, maar door de lage stoel van 755 mm kunnen de meeste berijders vol vertrouwen beide voeten planten. Mijn enige echte frustratie zijn de hoge prijzen op de Japanse tweedehandsmarkt — mensen weten precies wat deze fiets waard is, wat betekent dat je zelden een koopje vindt.