Honda Cb1300

De 1284 cc inline-four trekt als een goederentrein vanaf 3.000 tpm en stopt pas als de snelheid op is — het is het soort koppel dat ervoor zorgt dat sportfietsen in vergelijking daarmee theatraal aanvoelen. Het rijgedrag is verrassend genoeg goed voor 256 kg op nat wegdek; Honda heeft de geometrie duidelijk vergeleken met de CB1000SF, en bij toertempo stuurt hij met een gerust hart dat het grootste deel volledig verhult. Waar het tekort schiet, is rijden in de stad — dat gewicht wordt pas echt op het moment dat je het verkeer filtert of een ommekeer krijgt bij een langzame ommekeer, en de carburatie van vroege eenheden loopt merkbaar hoog onder de 4.000 tpm totdat de motor goed is opgewarmd. Maar zet hem op een open A-weg en de CB1300 Gen 1 voelt alsof Honda dertig jaar inline-four kennis heeft gedestilleerd in één uiterst capabele, eenvoudige machine.

Die vier van 1284 cc trekt als een goederentrein vanaf 3.000 tpm — je hoeft hem zelden hard te laten toeren, en eerlijk gezegd wil je dat niet, want het koppel in het middenbereik is verslavend genoeg om je in ernstige problemen te brengen op een lege A-weg. De herziene brandstofinjectie van de Gen 2 heeft de aarzeling van het oude carb-model volledig weggenomen, en de remmen zijn echt vertrouwenwekkend in plaats van de bijzaak zoals bij eerdere grote Honda's. Ja, 256 kg is echt gewicht — dat voel je op langzame parkeerterreinen en bij scherpe bochten, en de brede stangen verbergen niets — maar als je eenmaal aan het rollen bent, is het chassis zo samengesteld dat het op de best mogelijke manier bijna saai wordt. Het comfort op lange afstanden is uitzonderlijk, de spiegels laten je echt iets nuttigs zien, en deze motor gaat langer mee als je de olie ververst.