Honda Cb1000 Big One

De Big One landt ergens tussen een boulevardcruiser en een echte sportfiets, en die spanning is precies wat het interessant maakt om mee te leven. Die inline-vier van 998 cc trekt hard vanaf 4.000 tpm en blijft maar toenemen. Inhalen op A-wegen voelt bijna lui aan, maar als je voorbij de 8.000 rijdt, word je eraan herinnerd dat het serieus is. De koplamp in kuipstijl en rechtopstaande stangen maken langere dagen echt comfortabel, hoewel 247 kg bij lage parkeersnelheden heel reëel wordt en het brede, zware gevoel nooit helemaal verdwijnt. Mijn grootste probleem is de vering: de standaardeenheden zijn zacht voor iedereen die enthousiast is, en de voorvorken duiken merkbaar bij hard remmen, wat het vertrouwen op bochtige wegen aantast totdat je een budget hebt voor een resping.

De Gen 2 Big One heeft nooit het respect gekregen dat hij verdiende, vooral omdat het leek alsof Honda hem had ontworpen voor verstandige volwassenen in plaats van voor tijdschriftomslagen — en dat is precies wat hij is. Die 998cc inline-four trekt netjes vanaf 3.000 tpm en spuugt je niet van de rug bij 8.000. Het is een werkpaard met veel koppel dat stadsritten echt ontspannend maakt en stints op de snelweg echt moeiteloos maakt. Het gewicht op nat wegdek van 256 kg is eerder eerlijk dan vleiend — je voelt het in langzame U-bochten en wanneer je hem van een zijstandaard op een welving spiert — maar eenmaal gerold draagt hij die massa verrassend goed. De ergonomie is ouderwets rechtop en urenlang comfortabel, maar de vering is zacht genoeg dat bij pittig canyonwerk je uiteindelijk wordt gevraagd om je lijnen zorgvuldiger te kiezen dan het vermogen alleen al doet vermoeden.