Harley-davidson Ultra Classic Electra Glide

Ik heb in twee seizoenen 14.000 mijl gereden op een Ultra Classic uit '86, en niets bereidt je voor op hoe indrukwekkend die kuip aanvoelt als je met hoge snelheid door de wind van Wyoming snijdt — het werkt echt, in tegenstelling tot de voorruiten die met bouten zijn bevestigd. De CB-radio en -intercom voelden in 1986 aan als echte innovaties, en de cruisecontrol op een fiets van 363 kg die 110 km/u wil halen, is een uitkomst op lange snelwegen. Dat gezegd hebbende, waren de olie-eigenaardigheden uit het Shovelhead-tijdperk bij vroege modellen nog niet helemaal verdwenen, en de Evolution-motor was in latere voorbeelden een enorme verbetering. Als je er een koopt, wacht dan op een '86 of later. Langzaam manoeuvreren op parkeerterreinen is een eerlijke training, en de voorkant duwt wijd in krappe bochten als je warm binnenkomt; deze fiets beloont geduld, niet agressie.

Ik heb in twee seizoenen 14.000 mijl gereden op een Ultra Classic uit '93, voornamelijk plaatwerk van Chicago naar de Rockies, en de Evolution-motor heeft me nooit gestrand — een klein wonder gezien de eerdere betrouwbaarheidsreputatie van Harley. Die V-twin van 1340 cc trekt hard vanaf 2.500 tpm en heeft een geweldig koppel dat ervoor zorgt dat je echt langzamer gaat rijden en van de weg geniet in plaats van op de top te jagen. De kuip en de onderkant doen echt windmanagementwerk boven de 90 km/u, en de CB-radio en intercom voelen gedateerd aan, maar worden in feite gebruikt op lange dagen van twee uur. De eerlijke minpunten: 371 kg is geen mythe. Als je hem eenmaal op een onverharde parkeerplaats laat vallen, zul je begrijpen waarom er rugbeugels bestaan, de standaard stoel na drie uur omdraait en alles wat lijkt op een krappe bergomschakeling geeft de fiets het gevoel dat je een koelkast door een deuropening stuurt.

Ik heb 15.000 mijl gereden op een Ultra Classic met brandstofinjectie uit 2002 en hij herdefinieerde wat ik dacht dat een toerfiets zou kunnen zijn: het koppel van de Twin Cam 88B bereikt een snelheid van 2.500 tpm en stopt gewoon niet, waardoor bergpassen moeiteloos aanvoelen, ondanks de 371 kg die je vervoert. De kuipdelen en de onderkant zijn echt goed voor de wind op de snelweg, de CB en de stereo zijn geen gimmicks, en twee meer comfort gedurende een dag van 500 mijl is echt, geen marketingkopie. Dat gezegd hebbende, voelt de voorkant bij de limiet vaag aan en de warmte die de luchtgekoelde motor binnendringt bij langzaam verkeer is bestraffend — je rechterkuit zal elk rood licht in juli herkennen. De EFI-modellen hebben het probleem van de koude start van de oude carburateur genezen, maar de ECU-mapping is conservatief genoeg dat aftermarket-tuning een merkbaar betere gasrespons mogelijk maakt.

De Twin Cam 96 gaf deze fiets eindelijk de grunt die hij altijd verdiende: die 130 Nm komt hard bij stationair toerental en rijdt moeiteloos over snelwegkilometers zonder de oude bloedarmoede van de 88. De Cruise Drive-transmissie met zes versnellingen is een echte openbaring op lange platen; je laadt met 2.200 tpm bij 110 km/u en de motor zweet nauwelijks. Dat gezegd hebbende, 388 kg is geen getal dat je vergeet als een parkeerplaats fout gaat, en de stocksuspensie zich nog steeds door snelle veegmachines wentelt alsof je meubels vervoert. De kuip en het audiosysteem zijn echt uitstekende toergereedschappen, maar in 2010 voelde het infotainment al gedateerd aan in vergelijking met wat BMW aan het doen was.