Ducati Monster S4r

Ducati liet de 996 Desmoquattro in het Monster-chassis vallen en creëerde op de best mogelijke manier iets echt gevaarlijks: die motor trekt zo hard vanaf 4.500 tpm dat je plotseling rijbewijzen verliest voordat je bewust hebt besloten te accelereren. De Öhlins-vering is een echte doorbraak ten opzichte van eerdere Monsters; hij houdt zelfs een lijn vast in plaats van te wentelen, en de enkelzijdige achterbrug maakt het wisselen van banden bijna aangenaam. Eerlijk gezegd is het warmtebeheer brutaal: als je in de zomer in de stad rijdt, betekent dat je rechterbeen langzaam kookt tegen de uitlaatzijde, en de droge koppeling bij stationair toerental zorgt ervoor dat elke parkeerplaats aanvoelt als een prestatie. Betrouwbaarheid is het echte voorbehoud: elke 7.500 kilometer een desmo service is niet goedkoop, en als je er een hebt gekocht met uitgesteld onderhoud, moet je dienovereenkomstig budgetteren voordat je verliefd wordt.

De 998cc Testastretta slaat anders aan dan de oude 916-versie: er is nu een echte midrange-grunt, niet alleen een schreeuw van het hoogste niveau, en het maakt stadsritten echt spannend in plaats van alleen maar vermoeiend. De balans tussen het chassis is scherper dan bij de S4, de Öhlins-vering werkt in feite zonder herventielen, en de Brembo-remmen hebben die onmiddellijke, zelfverzekerde beet die je niet meer opmerkt, alleen omdat je ze volledig vertrouwt. Maar laten we eerlijk zijn: de tussenpoos van de desmo kost je €600—900 per 15.000 km, de hitte tussen je benen in het verkeer is echt benauwend op warme dagen, en die zitplaats zal je enthousiasme rond de 90 minuten doen verdwijnen. Dit is een fiets die je met opzet rijdt, niet een fiets waarmee je nonchalant pendelt. Behandel hem op die manier en hij beloont je zoals weinig anderen.