Ducati Monster 900

Ik heb drie jaar en 22.000 kilometer gereden op een Monster 900 uit '96, en die Desmodue L-twin achtervolgt me nog steeds — de manier waarop hij vanaf 3.000 tpm trekt met een bonkend mechanisch blaf op de borst dat geen enkele inline-four kan namaken. Het trellisframe voelt als het ware aan op het chassis; je bent je bewust van elke textuurverandering in het asfalt zonder dat je erdoor in elkaar geslagen wordt, en het gewicht van 185 kg op nat wegdek verdwijnt zodra je in een bocht kantelt. Het spuiten van de carburateur is lastig bij koud weer en de Showa-vorken buigen af bij krachtig remmen als de voorspanning niet goed is ingesteld, maar dit zijn problemen die je leert beheersen, niet tolereert. Desmo-ventielonderhoud om de 6.000 km kost u echt geld en gemoedsrust, maar niemand heeft een Monster 900 gekocht omdat ze een probleemloos apparaat wilden.

De 900 Monster is echt bedwelmend, zoals moderne naked bikes dat gewoon niet zijn: die grote L-twin haalt het koppel uit vanaf 3.000 tpm en het hele chassis trilt van mechanische eerlijkheid. Ik heb de versie met carburateur twee jaar gebruikt en de Desmo-motor beloont het toerental en het soepele gaspedaal; als je het misbruikt, wordt je gestraft met krap tanken op lage snelheid en je rechterbeen doordrenkt van warmte in het stadsverkeer. De 900ie-injectievariant ruimde het ergste struikelblok van de carburateur op, hoewel vroege eenheden hun eigen vlakke plek hadden rond 4.500 tpm, waarvoor een reparatie door een dealer nodig was. De wegligging is ouderwets neutraal in plaats van scherp — de Showa-vorken zijn zacht en de achterschokdemper moet binnen de eerste 10.000 km worden verbeterd als je enthousiast rijdt.