Ducati Monster 900 S

900S bana motosikletlerin gerçek kişiliklere sahip olabileceğini öğretti - bu inatçı, talepkar ve bazen çileden çıkarıcı, bu da bir şekilde onu daha çok sevmenizi sağlıyor. Pantah'dan türetilen bu L-ikiz, hiçbir modern bisikletin taklit edemediği mekanik bir müziği ile 3.500 rpm'den sert bir şekilde çekiyor: vana organı gırtıltısı, emme kabuğu, egzoz çarpması, altınızda canlı hissettiren bir şey haline getirildi. Tek taraflı salıncak kolu ve kafes çerçevesi, her hizmetin galeri anında durmasını sağlar, ancak kendinizi kandırmayın - karbürasyon soğuk havalarda iğrenç olur, süspansiyon hareketli her şey için yumuşaktır ve trafiğe batırılan ısı sağ bacağınızı kot pantolonunuzdan geçirir. İki yıl boyunca bir taneye 14.000 mil koştum ve fark etmeyi hiç bırakmadım; aynı zamanda bana rahatlık için değil tutku için inşa edildiğini hatırlatmayı da hiç bırakmadı.

Gen 2 Monster 900 S, yakıt duraklarında hâlâ dikkatleri döndüren patatesli patatesli bir lopeyle rölantide çalışıyor ve bir kez yuvarlandığınızda, bu 904cc Desmo ikiz, hiçbir modern tel sürüşü bisikletinin taklit edemeyeceği mekanik bir aciliyetle 3.000 rpm'den sert bir şekilde çekiyor. Ducati'nin karbürasyon ayarları gerçekten yardımcı oldu - soğuk çalıştırmalar daha az bir ritüel değil ve daha önceki karbonhidratları rahatsız eden 4.500 rpm civarındaki düz nokta çoğunlukla ortadan kalktı, ancak “çoğunlukla” bu cümlede gerçek bir iş yapıyor. 185 kg ağırlığında, teknik sayfanın önerdiğinden daha hafif, arka yollarda titreşebilir ve doğrudan bir his verir, ancak taban kaplamalarındaki tek ön disk kurulumu, fren puanlarınızı satranç maçı gibi planlamanızı sağlar. Her gün onunla yaşarsanız, trafikte arka silindirden gelen ısı, şehirlerde sürekli şanzıman çalışmasını gerektiren dar güç bandı ve kabaca 200 km'lik tank menzili bağlılığınızı test edecek - ancak bu bisikletle ilgili hiçbir şeyin uygun olması gerekmiyordu.