Ducati Monster 900 S

De 900S heeft me geleerd dat motorfietsen echte persoonlijkheden kunnen hebben — deze is koppig, veeleisend en soms irritant, waardoor je er op de een of andere manier meer van gaat houden. Die van Pantah afgeleide L-twin trekt hard vanaf 3.500 tpm met een mechanische soundtrack die geen enkele moderne fiets nabootst: kleppergekletter, inlaatblaf, uitlaatgeluid, allemaal gelaagd in iets dat onder je leeft. De enkelzijdige achterbrug en het trellisframe maken van elke onderhoudsstop een galeriemoment, maar hou jezelf niet voor de gek: de carburatie is hatelijk bij koud weer, de vering is zacht voor alles wat pittig is, en als de hitte in het verkeer doordringt, kookt je rechterbeen door je spijkerbroek. Ik heb 14.000 mijl gereden in een periode van twee jaar en ik heb het nooit opgemerkt; het bleef me er ook steeds aan herinneren dat het gebouwd was voor passie, niet voor gemak.

De Gen 2 Monster 900 S draait stationair met een aardappel-aardappelkabel die nog steeds de aandacht trekt bij tankstops, en als je eenmaal aan het rollen bent, trekt die Desmo twin van 904 cc hard vanaf 3.000 tpm met een mechanische urgentie die geen enkele moderne ride-by-wire-fiets kan namaken. De aanpassingen aan de carburateur van Ducati hebben echt geholpen: koude starts zijn minder een ritueel, en de vlakke plek rond 4.500 tpm die eerdere koolhydraten teisterde, is grotendeels verdwenen, hoewel 'meestal' echt werk doet in die zin. Met een gewicht van 185 kg voelt hij lichter aan dan het specificatieblad doet vermoeden, is hij beweegbaar en direct op binnenwegen, maar dankzij de enkele schijf aan de voorkant op de basisversieringen kun je je rempunten plannen zoals bij een schaakwedstrijd. Leef er dagelijks mee en de warmte van de achtercilinder in het verkeer, het smalle vermogensbereik dat in steden constant aan de versnellingsbak moet worden gewerkt, en de tankactieradius van ongeveer 200 km zullen je toewijding op de proef stellen — maar niets aan deze fiets had ooit handig moeten zijn.