Bmw R Series (r80 Or R100) Cafe Racer Custom

R90S, BMW mühendislerinin hızı gerçekten hissedebildiğini fark etmemi sağlayan motosikletti - bu 898cc'lik boksör, 3.000 rpm'den tembel, yetkili bir dalgalanma ile çekiyor ve bu da sizi aynı anda hem sırıtıyor hem de endişelendiriyor. Duman-grisi veya Daytona turuncu boyası beni çok yaşlandırdı çünkü sürmek yerine ona bakmak için durdum. Sürüş keskin olmaktan çok dürüsttür; bu büyük silindir kafaları yan rüzgarlarda hava alır ve direksiyon kasıtlıdır, gergin değildir, bu da bisikletin karakterine mükemmel bir şekilde uyar. Kampana arka fren yeterli, ancak çift önde gelen ön disk-tambur kurulumu, dönemi için gerçek bir güven uyandırıyor - ancak bileğiniz otoyolda bir saat sonra 5.500 rpm'nin üzerindeki titreşimi bilecektir.

İki yaz boyunca bir R100S'ye 14.000 kilometre koştum ve karmaşık bir saygıyla yola çıktım - 980cc boxer 3.500 rpm'den yukarı doğru gerçek bir otorite ile çekiyor ve bu kaporta aslında eski S kaporunun hiç yapmadığı şekilde 140 km/s'nin üzerinde kalmasını sağlıyor. Brembo ön diski, yerini aldığı tambura göre gerçek bir yükseltmeydi, ancak yine de duraklarınızı planlamanız gerekiyor; iyi çalışıyor ancak 1990'dan sonra yapılan herhangi bir güvenle aynı güveni vermiyor. Asıl sorun Bing karbüratörleridir: soğuk çalıştırmalar bir ritüeldir, senkronizasyon sert sürüşten sonra sürüklenir ve pürüzsüz gaz kelebeği tepkisini önemsiyorsanız düz başlı bir tornavida taşımayı öğreneceksiniz. Bunların hiçbiri deneyimi öldürmedi - şaft tahriki ipeksi, boksörün yan silindir kafaları her kahvenin konuşmasını durdurmasını sağlıyor ve otoyol hızlarında bu şey 1977'den kalma gibi hissetmeyen gerçekten sağlam, konforlu bir makinedir.

'89 R80'i üç yıl ve yaklaşık 40.000 kilometre koştum ve aklıma gelen şey ne kadar dürüst olduğu - hile yok, drama yok, sadece tam olarak istediğiniz şeyi yapan bir makine. Monolever arka süspansiyon, eski ikiz şok kurulumuna göre gerçek bir yükseltmeydi; bisikleti zorlu asfalta yerleştirdi ve selede geçen uzun günleri gerçekten katlanılabilir hale getirdi. 800cc boksör kağıt üzerindeki deplasman sayısının altına düşüyor, ancak 3.750 rpm'deki yüksek orta seviye tork, arka yollarda neredeyse hiç doğru vitesi aramayacağınız anlamına geliyor. Soğuk başlangıç ritüeli, ara sıra karbonhidrat senkronizasyonu baş ağrısı ve 140 km/s'nin üzerinde karayolu yolculuğunun onu bir titreşim makinesine dönüştürmesi, girişin dürüst maliyetleridir - ancak bunların hiçbiri beni her gün sürmekten alıkoymadı.

R100R, 80'lerin sonundaki şişkin tur kuleleri yerine BMW'nin başından beri üretmesi gereken bisiklettir - işleri geri alıyor ve aslında sizden binmenizi istiyor. Bu 980cc Boxer gerçekten düşük uç torkla zımparlanıyor, 74 Nm yeterince erken geliyor ki, sanki mekanın sahibi olduğunuz gibi köy virajlarında üçüncü sırada gaz alıyorsunuz. Paralever arka süspansiyon, eski monoshock Airheads'in üzerinde gerçek bir sıçramaydı; eskiden virajın ortasında rahatsız eden kötü şöhretli tahrik mili kapağını öldürdü, ve aniden şasi hain olmaktan ziyade dürüst geldi. Hayal kırıklığına uğratıyor: 60 hp yeterli ama heyecan verici değil, 218 kg'lık ıslak ağırlık size pazarlamaya rağmen kafe yarışçısı olmadığını hatırlatıyor ve bu tekerlekli tekerlekler - ne kadar muhteşem olsalar da - herkes brunch yaparken pazar günü tüpler çalıştırıyor ve tamir seti arıyor olmanızın anlamına geliyor.