Bmw R Series (r80 Or R100) Cafe Racer Custom

R90S był motocyklem, który uświadomił mi sobie, że inżynierowie BMW rzeczywiście czują prędkość — ten bokser o pojemności 898 cm3 ciągnie z leniwym, autorytatywnym skokiem z 3000 obr./min, który sprawia, że jednocześnie się uśmiechasz i martwisz. Dymnoszary lub pomarańczowy lakier Daytona bardzo mnie starzeł, ponieważ przestawałem się na niego patrzeć, zamiast jeździć na nim. Obsługa jest raczej uczciwa niż ostra; te duże głowice cylindrów wychwytują powietrze w bocznym wietrze, a układ kierowniczy jest celowy, a nie nerwowy, co idealnie pasuje do charakteru roweru. Tylny hamulec bębnowy jest odpowiedni, ale podwójna wiodąca konfiguracja bębna przedniego bębna budzi prawdziwą pewność w swojej epoce - chociaż Twój nadgarstek dowie się o wibracjach powyżej 5500 obr./min po godzinie na autostradzie.

Przez dwa lata przejechałem 14 000 kilometrów na R100S i spotkałem się ze skomplikowanym rodzajem szacunku - bokser o pojemności 980 cm3 ciągnie z prawdziwym autorytetem z 3500 obr./min w górę, a ta owiewka faktycznie osiąga utrzymanie powyżej 140 km/h w sposób, w jaki stara owiewka S nigdy nie robiła. Przednia płyta Brembo była prawdziwym ulepszeniem w stosunku do zastąpionego bębna, chociaż nadal musisz zaplanować swoje postoje; gryzie dobrze, ale nie budzi takiej samej pewności, jak wszystko, co zrobione po 1990 roku. Prawdziwym problemem są gaźniki Bing: zimne starty to rytuał, synchronizacja dryfuje po ciężkiej jeździe, a jeśli zależy Ci na płynnej reakcji przepustnicy, nauczysz się nosić śrubokręt płaski. Nic z tego nie zabiło doświadczenia — napęd wału jest jedwabisty, boczne głowice cylindrów boksera sprawiają, że każda kawa zatrzymuje rozmowę, a przy prędkościach autostradowych jest to naprawdę skomponowana, wygodna maszyna, która nie wydaje się być z 1977 roku.

Przejechałem R80 z '89 przez trzy lata i około 40 000 kilometrów, a to, co mnie trzyma, jest to, jak szczery jest - bez sztuczek, bez dramatu, tylko maszyna, która robi dokładnie to, o co prosisz. Monoleverowe tylne zawieszenie było prawdziwym ulepszeniem w stosunku do starej konfiguracji z podwójnymi amortyzatorami; ustawiło rower na szorstkim asfalcie i sprawiło, że długie dni w siodle były naprawdę znośne. Bokser o pojemności 800 cm3 osiąga na papierze poniżej liczby pojemności skokowej, ale ten tłusty moment obrotowy średniego zasięgu przy 3750 obr./min oznacza, że prawie nigdy nie szukasz odpowiedniego sprzętu na tylnych drogach. Rytuał zimnego startu, sporadyczne bóle głowy związane z synchronizacją węglowodanów i fakt, że autostrada przekraczająca 140 km/h zamienia ją w maszynę wibracyjną, to uczciwe koszty wejścia - ale nic z tego nie powstrzymało mnie przed jazdą na nią każdego dnia.

R100R to rower, który BMW powinno było budować przez cały czas zamiast rozdętych platform turystycznych z końca lat 80. - usuwa wszystko i faktycznie prosi o jazdę. Ten bokser o pojemności 980 cm3 uderza z prawdziwym niskim momentem obrotowym, 74 Nm przybywa wystarczająco wcześnie, że przepustnicą toczysz na trzecim miejscu przez zakręty wiejskie, tak jakbyś był właścicielem tego miejsca. Tylne zawieszenie Paralever było prawdziwym skokiem w stosunku do starych monoshock Airheads; zabiło słynne porwanie wału napędowego, które kiedyś niepokoiło środkowy zakręt, i nagle podwozie wydawało się raczej uczciwe niż zdradzieckie. Gdzie to frustruje: 60 KM wystarczy, ale nie ekscytujące, ciężar 218 kg przypomina ci, że mimo marketingu nie jest zawodnikiem w kawiarni, a te szprychowe koła - choć są wspaniałe - oznaczały, że biegasz tuby i szukasz zestawu naprawczego w niedzielę, kiedy wszyscy inni są na brunchu.