Bmw R Series (r80 Or R100) Cafe Racer Custom

De R90S was de motor die me deed beseffen dat BMW-ingenieurs echt snelheid konden voelen — die 898cc boxer trekt met een luie, gezaghebbende stijging van 3.000 tpm waardoor je grijnst en je tegelijkertijd zorgen maakt. De rookgrijze of Daytona-oranje lak heeft me erg verouderd omdat ik steeds stopte om ernaar te kijken in plaats van erop te rijden. De bediening is eerder eerlijk dan scherp; die grote cilinderkoppen vangen lucht op bij zijwind en de besturing is opzettelijk, niet zenuwachtig, wat perfect past bij het karakter van de motor. De trommelrem op de achterrem is voldoende, maar de dubbele voorste schijfrem zorgt voor veel vertrouwen uit die tijd — hoewel je pols na een uur op de snelweg wel op de hoogte is van de trillingen van meer dan 5.500 tpm.

Ik heb in twee zomers 14.000 kilometer gereden op een R100S en kwam met een ingewikkeld soort respect weg: de 980 cc boxer trekt met echte autoriteit vanaf 3.500 tpm naar boven, en die kuip verdient zelfs meer dan 140 km/u, op een manier die de oude S-kuip nooit helemaal deed. De Brembo-voorschijf was een echte upgrade ten opzichte van de drum die hij heeft vervangen, maar je moet je stops nog plannen; hij bijt goed, maar wekt niet hetzelfde vertrouwen als alles wat na 1990 is gemaakt. Het echte probleem zijn de carburateurs van Bing: koude starts zijn een ritueel, de synchronisatie verandert na hard rijden en je leert een schroevendraaier met platte kop te dragen als je een soepele gasrespons belangrijk vindt. Niets van dat alles deed afbreuk aan de ervaring — de asaandrijving is soepel, de cilinderkoppen aan de zijkant van de boxer maken van elke koffiestop een gesprek, en op snelwegsnelheden is dit een echt gecomponeerde, comfortabele machine die niet aanvoelt alsof hij uit 1977 komt.

Ik heb drie jaar lang een R80 uit '89 en ongeveer 40.000 kilometer gereden, en wat me bijblijft is hoe eerlijk hij is — geen trucjes, geen drama, gewoon een machine die precies doet wat je vraagt. De achtervering met één hendel was een echte upgrade ten opzichte van de oude dubbele schokdemper; het zette de fiets op ruw asfalt en maakte lange dagen in het zadel echt draaglijk. De boxermotor van 800 cc zit op papier onder zijn cilinderinhoud, maar dankzij het hoge koppel in het middenbereik van 3.750 tpm hoef je op binnenwegen bijna nooit op zoek te gaan naar de juiste versnelling. Het koude startritueel, af en toe hoofdpijn bij het synchroniseren van koolhydraten en het feit dat een snelwegrit boven 140 km/u er een vibratiemachine van maakt, zijn de eerlijke toegangskosten — maar dat weerhield me er niet van om er elke dag mee te rijden.

De R100R is de fiets die BMW altijd al had moeten bouwen in plaats van de opgeblazen toerinstallaties van de late jaren 80 — hij haalt dingen terug en vraagt je zelfs om te rijden. Die boxer van 980 cc heeft een echt koppel bij lage toerentallen en de 74 Nm komt vroeg genoeg om in de derde bocht van het dorp gas te geven alsof je de eigenaar bent. De paralever-achterwielophanging was een echte sprong voorwaarts ten opzichte van de oude monoshock Airheads; het maakte een einde aan de beruchte aandrijfasbreuk die vroeger in het midden van de bocht onrustig was, en opeens voelde het chassis eerlijk in plaats van verraderlijk aan. Waar het frustrerend is: 60 pk is genoeg, maar niet opwindend, het gewicht op nat wegdek van 218 kg herinnert je eraan dat het ondanks de marketing geen caféracer is, en die spaakwielen — hoe mooi ze ook zijn — betekenden dat je buizen aan het rennen was en op zoek was naar een reparatieset op een zondag wanneer iedereen aan het brunchen is.