Yamaha Yz250f

Toen Yamaha in 2001 de YZ250F op de markt bracht, wist ik echt niet of een 250 viertaktmotor de schreeuwende tweetaktmotoren waar ik al jaren mee heb gereden, wel aankon, en nog veel meer. Die DOHC-motor trekt netjes uit het middenbereik op een manier die geen 250 tweetaktmotoren ooit hebben gedaan, waardoor de bochtuitgang voorspelbaar en vergevingsgezind aanvoelt in plaats van agressief aan te zetten. Het aluminium frame is stijf zonder te zwaar te zijn, en met 98 kg nat voelt het lichter aan dan het cijfer doet vermoeden als je eenmaal in beweging bent. Eerlijk gezegd: de klepspeling van deze vroege motoren moet obsessief worden gecontroleerd, en de versnellingsbak met vijf versnellingen voelde vaag aan vergeleken met wat een paar jaar later kwam — en het is een klein gebed om snel neutraal te vinden.

De Gen 2 corrigeert wat me het meest stoorde aan de originele YZ250F: die pittige, bijna gewelddadige powerband die de achterkant halverwege de bocht zou verwisselen als je niet oplette. De herziene kop en inlaat maken de overgang van onder naar midden soepel, zodat je de gashendelaar eigenlijk als gereedschap kunt gebruiken in plaats van als lichtschakelaar. Met 98 kg voelt hij nog steeds stevig aan en kan hij door ritmesecties heen en weer bewegen, en de bijgewerkte instellingen van de vering werken merkbaar beter voor rijders van gemiddelde grootte zonder dat er meteen een volledig herventiel nodig is. Mijn klacht is de stoel — dat is een straf na 45 minuten motorrijden — en het piekvermogen bij hoge toerentallen vereist nog steeds dat je hem boven de 10.000 tpm laat draaien, anders krijg je hem te horen dat hij niet goed werkt.

De herziene framegeometrie transformeerde deze fiets van de ietwat houtachtige Gen 2 in iets dat daadwerkelijk door bochten draait zonder ermee te worstelen. Met de vernieuwde interne onderdelen heeft Yamaha meer uit het middenbereik gehaald, en dat koppel van 10.000 tpm is echt: hij trekt hard genoeg om je voor schut te zetten als je te lui bent met je lichaamshouding. Met 98 kg op nat wegdek is hij niet de lichtste 250F op de grid, maar hij maskeert het gewicht beter dan de cijfers doen vermoeden, en het nieuwe uitlaatgeluid is echt agressief zonder de blikkerige rasp van zijn voorganger. Eerlijk gezegd: de vermogensafgifte is zo slecht dat beginnende tot halfgevorderde rijders de helft van hun tijd in het verkeerde toerenbereik doorbrengen, en de standaardvering moet volledig worden bijgevuld voor iedereen die meer dan 75 kg weegt.