Yamaha Xt600

XT600 Gen 1 to motocykl, który w zasadzie wymyślił singel przygodowy z dużymi otworami, a jazda na nim nadal pokazuje to jasne - palec o pojemności 595 cm3 mocno ciągnie z 3000 obr./min z szybką kadencją, która sprawia, że każda polna droga wydaje się celowa. Wysokość siedziska 890 mm w połączeniu z wagą 178 kg na mokrej nawierzchni oznacza, że mniejsi zawodnicy będą walczyć z nim w wolnym technicznym terenie, a tylny hamulec bębnowy jest naprawdę optymistyczny w przypadku wszystkiego, co przekracza umiarkowane tempo terenowe. Podwójne reflektory wyglądały odważnie w 1982 roku, ale zapewniają niejednolite oświetlenie zgodnie z nowoczesnymi standardami, a węglowodany potrzebują bogatszego zacisku igły w chłodne poranki lub śpiewasz na nim przez pięć minut. Jednak to, co robi dobrze, to brutalna mechaniczna uczciwość - wszystko jest osiągalne, naprawialne na poboczu, a stalowa rama rurowa jest nadużywana, co spowoduje złożenie czegoś bardziej wyrafinowanego.

Przejechałem prawie 30 000 km na 97 XT600 przez wszystko, od przełęczy Alpine po marokańskie stoki, a przede wszystkim uderza cię to, że silnik po prostu odmawia dramatyzmu - ciągnie czysto z 2000 obr./min, moc jest tak liniowa, że jest prawie nudna, i jakoś staje się to głęboko uspokajające, gdy wybierasz linię przez luźne łupki na wysokości. Tylna tarcza była opóźniona i naprawdę zmienia pewność hamowania w stosunku do starego bębna, chociaż przednia konfiguracja jednotłokowa nadal wymaga mocnej wiary w palec wskazujący. Wysokość siedziska jest realna — niżsi jeźdźcy będą tańczyć na jednym palcu przy światłach — a po 200 km siodło rozpoczyna rozmowę z twoimi kośćmi siedzącymi, których nie chciałeś mieć. To, co Yamaha zrobiła dobrze w tej generacji, to poprawione zawieszenie, które teraz radzi sobie z załadowanym touringiem bez tarzania się jak zmęczony materac, co czyni go jednym z niewielu dużych singli, którym można zaufać, gdy droga skręca źle.