Yamaha Xt600

De XT600 Gen 1 is de motor die in feite de avontuurlijke single met grote boring heeft uitgevonden, en als je er nu op rijdt, wordt dat nog steeds duidelijk: de 595cc trekhaak trekt hard vanaf 3.000 tpm met een bonzende cadans die elke onverharde weg doelgericht doet aanvoelen. Die zithoogte van 890 mm in combinatie met een gewicht van 178 kg op nat wegdek betekent dat kleinere rijders het moeilijk zullen hebben op langzaam technisch terrein, en de achterrem met trommel is echt optimistisch bij alles boven een gematigd offroad-tempo. De dubbele koplampen zagen er in 1982 gedurfd uit, maar bieden naar moderne maatstaven een fragmentarische verlichting, en de carburateur heeft een rijkere naaldclip nodig in koude ochtenden, anders zing je er vijf minuten lang naar. Wat wel goed gaat, is een brutale mechanische eerlijkheid: alles is bereikbaar, kan langs de weg worden gerepareerd, en het stalen buisframe is bestand tegen misbruik dat iets geavanceerder zou vouwen.

Ik heb bijna 30.000 km afgelegd op een XT600 uit '97, van Alpenpassen tot Marokkaanse pistes, en wat je als eerste opvalt is dat de motor gewoon weigert te drammen — hij trekt netjes vanaf 2.000 tpm, de vermogensafgifte is zo lineair dat het bijna saai is, en op de een of andere manier wordt dat erg geruststellend als je op hoogte een lijn door losse schalie kiest. De achterschijf was te laat, waardoor het remvertrouwen echt veranderd is ten opzichte van de oude trommel, hoewel de opstelling met één zuiger aan de voorkant nog steeds een stevig vertrouwen in je wijsvinger vereist. De zithoogte is reëel — kleinere ruiters dansen bij verkeerslichten op één teen — en na 200 km begint het standaardzadel een gesprek met je zitbeenderen die je niet wilde hebben. Wat Yamaha in deze generatie goed heeft gedaan, is de herziene vering, die nu geschikt is voor intensief toeren zonder je te wentelen als een moe matras, waardoor het een van de weinige grote singles is die je echt kunt vertrouwen als de weg slecht wordt.