Yamaha Wr 250 F

Kiedy Yamaha wypuściła pierwszy WR250F w 2001 roku, naprawdę zmieniło to, czego poważni kierowcy enduro oczekiwali od czterosuwowego silnika - silnik DOHC wyciągnął czysto z około 4000 obr./min i nadal mocno pokonał 9000, co wydawało się niemal nieprzyzwoite w przypadku singla 250. Przy 118 kg mokry był zauważalnie cięższy niż dwusuwowy KTM 250 EXC i czułeś, że masa szlifuje się przez ciasny techniczny singletrack w upalne popołudnie. Przekładnia o bliskim współczynniku była jednak rewelacją - można było wybrać dokładnie odpowiedni bieg do każdej skalistej wspinaczki i ona tam pozostała, a te tytanowe zawory oznaczały, że górny koniec pozostawał w specyfikacji dłużej niż jakikolwiek japoński czterosuwowy miał prawo. Moim największym problemem w świecie rzeczywistym był odrzut: węglowodany wypłynęły z fabryki, aby przepuszczać emisje, i dopóki nie wyrzuciłeś go ponownie i nie pociągnąłeś za ogranicznik przepustnicy, jeździłeś może 80% roweru.

Generacja 2 WR250F w końcu uporządkowała ziarniste, gwałtowne pasmo mocy wczesnych motocykli - poprawiona głowica i zaktualizowane strumienie węglowodanów dały mu czystszy, bardziej użyteczny średni zakres, z którym można było pracować przez ciasny jednotorowy tor bez ciągłego poślizgu sprzęgła. Przy mokrym 118 kg jest lżejszy niż sugerują liczby po poruszaniu się, a ulepszone zawieszenie sprawiło, że tylny koniec jest znacznie mniej podatny na pakowanie się na skalistych zjazdach. To powiedziawszy, wysokość siedziska 985 mm jest naprawdę brutalna dla każdego, kto ma mniej niż sześć stóp na technicznym terenie - wycierasz i zapłacisz za to - a standardowy węglowodan Mikuni Flatslide nadal wymaga zmiany w momencie, gdy opuścisz poziom morza. Interwały konserwacyjne są agresywne dla silnika DOHC; jeśli nie czujesz się komfortowo, sprawdzaj luzy zaworów co 25 godzin, budżet na czas sklepu lub ten rower ukarze Twoje zaniedbanie cicho i drogo.

Położyłem dwa sezony i około 4000 km na wtryskiwanym paliwem WR250F z 2013 roku i ten rower naprawdę zmienił sposób myślenia o jeździe enduro — poprawiona rama jest zauważalnie sztywniejsza w przednim trójkącie bez zabijania uczuć, a zawieszenie KYB połyka skały o kwadratowych krawędziach lepiej niż cokolwiek innego przy tej wadze. Wersja FI uruchamia się na zimno o 6 rano w górach, bez tańca dławika, bez zalanego silnika; to mała rzecz, dopóki nie utknąłeś z węglowodanem roweru w zamarzniętym powietrzu. Wysoka prędkość obrotowa jest uzależniająca, ale bezlitosna — niech obroty spadną poniżej 8000 przy ciasnych przełącznikach i mocno się potknie, wymagając ciągłej pracy sprzęgła, która będzie gazować przedramię podczas długiego dnia technicznego. Wysokość siedziska 985 mm również naprawdę ogranicza to, kto może jeździć pewnie; Mam 182 cm i to mi odpowiada, ale obserwowałem, jak niżsi zawodnicy walczą z nim przez cały dzień.