Yamaha Wr 250 F

Toen Yamaha in 2001 de eerste WR250F op de markt bracht, veranderde dat echt wat serieuze enduro-rijders van een viertakt verwachtten: de DOHC-motor trok netjes vanaf ongeveer 4.000 tpm en bleef hard klauteren tot meer dan 9.000, wat op dat moment bijna obsceen aanvoelde voor een single van 250. Met 118 kg nat gewicht was hij merkbaar zwaarder dan een KTM 250 EXC tweetakt, en je voelde die massa op een hete middag door krappe technische singletracks slijpen. De versnellingsbak met een nauwe verhouding was echter een openbaring: je kon precies de juiste versnelling kiezen voor elke rotsachtige klim en die bleef daar, en die titanium kleppen zorgden ervoor dat de bovenkant langer in de specificaties bleef dan elke Japanse viertaktmotor recht had. Mijn grootste probleem uit de echte wereld was de jetting: koolhydraten liepen van de fabriek naar beneden om de emissies door te geven, en totdat je hem opnieuw spoot en het gaspedaal stopte, reed je misschien 80% van de motor.

De Gen 2 WR250F heeft eindelijk de ruige, abrupte powerband van de vroege motoren opgelost: de herziene kop en de vernieuwde carb-jetting gaven hem een schonere, meer bruikbare midrange waarmee je zelfs door een krappe enkelbaan kon werken zonder constant te slippen van de koppeling. Met een gewicht van 118 kg op nat wegdek voelt hij lichter aan dan de cijfers doen vermoeden als je eenmaal in beweging bent, en dankzij de verbeterde vering is de achterkant veel minder gevoelig voor inpakken op rotsachtige afdalingen. Dat gezegd hebbende, is de zithoogte van 985 mm echt wreed voor iedereen onder de 1,80 meter op technisch terrein — je zult er wel voor moeten deppen en je betaalt ervoor — en de standaard Mikuni flatslide-carburateur moet nog steeds worden afgespoten op het moment dat je de zeespiegel verlaat. Onderhoudsintervallen zijn agressief voor een DOHC-motor; als u het niet prettig vindt om elke 25 uur de klepspeling te controleren, neem dan een budget voor winkeltijd of deze fiets zal uw verwaarlozing stilletjes en duur bestraffen.

Ik heb twee seizoenen en ongeveer 4.000 km gereden op een WR250F met brandstofinjectie uit 2013, en die motor heeft mijn kijk op enduro-rijden echt veranderd: het herziene frame is merkbaar stijver in de voordriehoek zonder dat dit ten koste gaat van het gevoel, en de KYB-vering slikt bij dit gewicht beter dan wat dan ook met vierkante rotsen in. De FI-versie start zonder poespas om 06.00 uur in de bergen zonder gedoe, geen smoordansen, geen ondergelopen motor; het is een kleinigheid totdat je met een fiets met carbed in ijskoude lucht bent gestrand. Een hoog toerental is verslavend maar genadeloos — laat het toerental dalen tot onder de 8.000 in krappe haarspeldbochten en hij struikelt flink, en vereist constant koppelingswerk waarbij je onderarm van gas wordt voorzien op een lange technische dag. De zithoogte van 985 mm beperkt ook echt wie zo zelfverzekerd kan rijden; ik ben 182 cm en het past bij mij, maar ik heb kleinere rijders de hele dag zien vechten.