Yamaha Virago 1100

1063cc V-twin, Harley gök gürültüsünü taklit etmeye çalışmayan tatmin edici bir mekanik darbe ile 3.500 rpm'den sert bir şekilde çekiyor - kendine özgü bir sesi var ve buna saygı duyuyorum. Şaft tahriki, bir kruvazör için gerçekten mükemmeldir; 30.000 kilometrede zincir telaşı sıfır ve gaz kelebeğini düzgün bir şekilde açmayı öğrendiğinizde, vites değişimlerindeki tahrik hattı yavaşlar. 238 kg ağırlığıyla hafif değil, ancak 735 mm'lik alçak koltuk, yavaş hızda park yeri manevralarında sizi kurtarıyor ve geometrisi, otoyolda 160 km/s saatte gergin değil, gergin hissettirecek kadar sağlam. Yine de zayıf noktalar gerçek: Ön tek disk bisikletin ağırlığı için utanç verici derecede yetersiz, soğuk nemli havalarda karbonhidrat buzlanması gerçek bir lanettir ve bu erken çatal contaları sanki bunu yapmak için para alıyormuş gibi yağlar.

Gen 2 Virago 1100, işe gidip gelme, hafta sonu patlamaları, birkaç eyaletler arası yolculuk gibi en göz kamaştırıcı kilometreleri attığım bisiklet ve bir kez bile bana savaşıyormuş gibi hissettirmedi. Bu 1063cc V-twin, Harley'nin göğüs gürültüsüyle değil, sollamayı zahmetsiz hale getiren pürüzsüz, mekanik bir güvenle tatmin edici bir homurdanma ile yaklaşık 2.500 rpm'den sert bir şekilde çekiyor. Birinci nesil üzerindeki revize edilmiş karbürasyon gerçek dünyada gerçekten daha iyidir: daha az tökezleme, kısmi açıklıklarda daha temiz gaz tepkisi, ancak soğuk bir sabahta soğuk başlangıçlar hala sabır ve birkaç dakikalık ısınma gerektirir. Yetersiz kaldığı nokta dürüst olmak gerekirse iyileştirmedir - süspansiyon yetkilidir ancak hızda kırık kaldırımda sönümlemez hissettirir ve 243 kg ıslak ağırlık, otoparkta yavaş bir U dönüşü yaparken gerçek bir konuşma haline gelir.