Yamaha Virago 1100

Model V-twin o pojemności 1063 cm3 mocno ciągnie z 3500 obr./min z satysfakcjonującym mechanicznym uderzeniem, który nie próbuje udawać Harleya Thunder - ma swój własny głos i szanuję to. Napęd wału jest naprawdę genialny w przypadku krążownika; zerowy ruch łańcucha na ponad 30 000 kilometrów, a skrzynia napędu przy zmianie biegów wygładza się, gdy nauczysz się prawidłowo zjeżdżać z przepustnicy. Przy 238 kg nie jest lekka, ale niskie siedzenie 735 mm oszczędza manewry parkingowe z wolną prędkością, a geometria jest na tyle stabilna, że 160 km/h na autostradzie wydaje się raczej osadzony niż zdenerwowany. Słabe punkty są jednak prawdziwe: przednia pojedyncza tarcza jest żenująco nieodpowiednia dla ciężaru roweru, lukier węglowodanowy w chłodne i wilgotne dni to prawdziwa klątwa, a te wczesne uszczelki widelców płaczą, jakby za to płacili.

Gen 2 Virago 1100 to rower, na którym pokonałem najbardziej nieprzyjemne kilometry - dojazdy do pracy, weekendowe wybuchy, kilka przejazdów międzystanowych - i nigdy nie sprawiło, że poczułem się, jakby ze mną walczył. Ten podwójny V-twin o pojemności 1063 cm3 mocno ciągnie się z około 2500 obr./min z satysfakcjonującym chrumkiem, a nie uderzającym grzmotem Harleya, ale płynną, mechaniczną pewnością, która sprawia, że wyprzedzanie jest łatwe. Poprawiony gaźnik w stosunku do pierwszej generacji jest naprawdę lepszy w prawdziwym świecie: mniej potknięcia się, czystsza reakcja przepustnicy przy częściowych otworach, chociaż zimny start w chłodny poranek nadal wymaga cierpliwości i kilku minut rozgrzewki. Tam, gdzie brakuje, to uczciwie udoskonalenie — zawieszenie jest kompetentne, ale czuje się niedotłumione na zepsutej nawierzchni z prędkością, a mokra waga 243 kg staje się prawdziwą rozmową, gdy robisz powolny zakręt na parkingu.