Yamaha Virago 1100

De 1063cc V-twin trekt hard vanaf 3.500 tpm met een bevredigende mechanische dreun die niet probeert om Harley-donder te faken — hij heeft zijn eigen stem, en dat respecteer ik. De asaandrijving is echt geweldig voor een cruiser; na 30.000 kilometer geen gedoe met de ketting, en het slingeren van de aandrijflijn bij het schakelen wordt soepeler zodra je leert om het gaspedaal goed af te rollen. Met 238 kg is ze niet licht, maar de lage stoel van 735 mm bespaart u bij langzame parkeermanoeuvres, en de geometrie is stabiel genoeg dat 160 km/u op de snelweg eerder plantachtig dan zenuwachtig aanvoelt. De zwakke punten zijn echter reëel: de enkele schijf aan de voorkant is beschamend ontoereikend voor het gewicht van de fiets, de ijsvorming bij koud, vochtig weer is een echte vloek, en die vroege voorvorkafdichtingen huilen olie alsof ze daarvoor betaald worden.

De Gen 2 Virago 1100 is de motor waar ik de meeste minder glamoureuze kilometers op heb gereden — pendelen, weekendtrips, een paar ritten op de snelweg — en hij heeft me nooit het gevoel gegeven dat hij tegen me vocht. Die V-twin van 1063 cc trekt hard vanaf ongeveer 2.500 tpm met een bevredigende grunt, niet het bonzende geluid van een Harley, maar een soepele, mechanische zelfverzekerdheid die inhalen moeiteloos maakt. De herziene carburatie ten opzichte van de eerste generatie is echt beter in de echte wereld: minder struikelen, schonere gasrespons bij gedeeltelijke openingen, hoewel koude starts op een kille ochtend nog steeds geduld en een paar minuten opwarmen vereisen. Eerlijk gezegd schiet hij tekort: de vering is competent, maar voelt ondergedempt aan op een kapot wegdek met hoge snelheid, en dat natte gewicht van 243 kg wordt een echt gesprek als je een langzame U-bocht maakt op een parkeerplaats.