Yamaha Ttr125

Ik heb twee seizoenen samen met mijn neef een TTR125 uit 2001 gerund en uiteindelijk zelf een been eroverheen gegooid op een strakke singletrack — het werkt gewoon. De vermogensafgifte verloopt zo soepel dat het bijna saai is, maar dat is precies het punt: nieuwe rijders bouwen zelfvertrouwen op in plaats van gaspieken te bestrijden. De trommelremmen zijn voldoende voor de betrokken snelheden, hoewel de voorkant houten aanvoelt als je harder duwt tijdens afdalingen. Mijn enige echte frustratie was dat ik in het begin echt koppig was als het koud was — verkeerde techniek en het zal hard genoeg achterover leunen om je eraan te herinneren wie de baas is.

Ik heb drie rijseizoenen achter de rug op een Gen 2 TTR125 — meestal les gegeven aan mijn neefje en af en toe zelf geselen over krappe bospaden — en het ding weigert gewoon kapot te gaan. De updates voor carb jetting ten opzichte van de lanceringsspecificaties zijn op zijn best subtiel; je zult nog steeds een beetje aarzelen om bij koud weer stationair te draaien tot het behoorlijk warm is, maar als het eenmaal op temperatuur is, is de gasrespons schoon en voorspelbaar, en dat is precies wat je wilt voor een beginner. Met 84 kg is hij echt licht genoeg dat een tienjarige hem na een kanteling kan oppakken, en de zithoogte is vergevingsgezind zonder dat hij zich krap voelt voor volwassenen die korte stints doen. De echte zwakte is het topplafond: 90 km/u komt snel en blijft daar, dus elke rijder die snel vooruitgang boekt, zal binnen 18 maanden op zoek zijn naar iets groters.

Ik heb drie rijseizoenen achter de rug op een TTR125 en wat vooral opvalt is hoe eerlijk de vermogensafgifte is: geen verrassingen, geen drama, gewoon een soepele lineaire trekkracht waarmee een nerveuze nieuwe rijder zelfvertrouwen kan opbouwen zonder gestraft te worden. De luchtgekoelde single start als eerste als het warm is, misschien de derde keer als het koud is, en ik ben nooit gestrand in vier jaar gemengd parcours- en achtertuinrijden. Dat gezegd hebbende, raakt 8 pk beschamend snel zonder ideeën op op open vuurwegen, en grotere tieners zullen voelen dat het chassis onder elk echt gewicht hard werkt. De Gen 3-update is in wezen een stickerjob. Als je kiest tussen een versie uit 2004 en een 2006, koop dan de goedkopere en besteed het verschil aan goede laarzen.

Ik heb twee seizoenen op een Gen 4 TTR125LE gezet en de elektrische start alleen al rechtvaardigt de premie: een koude ochtend herstarten op een heuvel wordt een non-event in plaats van een beproeving met scheenblauwe plekken. Yamaha's aanpassingen aan de vering ten opzichte van de Gen 3 zijn subtiel maar reëel; de sporen aan de voorkant zijn eerlijker en buigen minder hard af over ingebedde rotsen op bospaden. De 124cc-motor is opzettelijk zacht, en dat is geen sinecure. Hij wekt vertrouwen bij nieuwere rijders, terwijl hij nog steeds genoeg midrange grunt heeft om je zonder drama uit krappe bochten te halen. De echte zwakte is het gewicht: 88 kg voelt dik aan voor een 125, en als je hem weer rechtop worstelt na een kanteling in diep zand, zou je willen dat Yamaha ergens vijf kilo minder had gevonden.