Yamaha Tdm 900

Die slinger van 270 graden zorgt ervoor dat de 900 aanvoelt als een doorzetter met manieren — er is een hellende trekkracht bij 3.500 tpm die je zonder drama uit de Alpine-haarspeldbochten haalt, en het nieuwe frame heeft de vage bediening die de 850 teisterde, aangescherpt. Ik heb hier 600 km mee gereden en ben alleen geïrriteerd aangekomen bij de ietwat smalle stoel die rond uur vier begint te bijten, niet bij de fiets zelf. De gekoppelde remmen zijn merkwaardig genoeg vertrouwenwekkend op nat wegdek, maar ontnemen je gevoel wanneer je hard wilt remmen in een bocht met een kleinere radius — Yamaha heeft ze duidelijk afgesteld op veiligheid boven sport. Het is niet glamoureus, je zult er geen barkruk-argumenten mee winnen, maar de TDM 900 Gen 1 is een van die fietsen die je pas niet meer waardeert nadat je hem hebt verkocht.

Na 18 maanden en 22.000 km op een TDM 900 uit 2008 heb ik echt moeite om fouten te maken in het kernpakket: die 270° twin trekt hard vanaf 3.500 tpm en blijft gewoon presteren op een manier die sportfietsers op de verkeerde momenten zenuwachtig maakt. De herziene brandstofinjectie ten opzichte van de Gen 1 is aanzienlijk schoner bij stationair toerental; u hoeft niet meer te jagen op stadssnelheden, en koude starts gedragen zich vanzelf. Waar het frustrerend is, is de windbescherming, die ondanks het formaat van het scherm matig is, en de spiegels trillen tot nutteloosheid boven 130 km/u — twee dingen die Yamaha absoluut had kunnen oplossen en niet heeft gedaan. Het is niet glamoureus, de zitplaats gaat hard na 300 km, en niemand in het café zal ernaar vragen, maar het brengt jou en een volledige set fietstassen door een bergpas en brengt je maandag zonder gedoe naar je werk.