Yamaha Sr400

SR400, ona saygısızlık ederseniz - kelimenin tam anlamıyla geri döner. Dekompresör kolu dizisini ayarlayın ve tatmin edici bir vuruşla ateş eder; onu boşa atarsanız, bedel öder, sizi ya bisiklete bağlayan ya da sizi kıran bir ritüel. Döndükten sonra, torklu, telaşsız tekli motor, çok silindirli bir makineden elde edemeyeceğiniz mekanik bir samimiyetle düşük devirlerden temiz bir şekilde çeker, ancak 27 beygir gücü otoyol sollamalarının dürtü değil planlama gerektirdiği anlamına gelir. Kampana ön fren, şehir içinde yeterli, ancak sert duruşlarda sıfır güven uyandırır ve 174 kg ıslak olduğunda göründüğünden daha ağırdır ve bu da park hızlarında yeni sürücüleri hazırlıksız yakalar. Yine de dar, dik sürüş pozisyonu, basit çerçeve geometrisi ve bu ayırt edici egzoz notu, her kısa ila orta yolculuğun modern yakıt enjeksiyonlu teklerinin tam olarak kopyalayamayacağı şekilde kasıtlı ve ödüllendirici hissettiriyor.

Tokyo trafiğinde iki yıl boyunca Gen 2 SR400 ile yaşamak bana gaz kelebeği kontrolü hakkında sahip olduğum diğer tüm bisikletlerden daha fazlasını öğretti - bu başlangıç ritüeli, isteseniz de istemeseniz de varlığını zorluyor. Ön disk eski tambura kıyasla gerçek bir yükseltmeydi, ancak güven vermekle karıştırmayın; yeterli, güçlü değil ve 80 km/s'nin üzerindeki herhangi bir hızda planlama gerektiriyor. Thumper'ın tork eğrisi dürüst ve dardır, nefes kesmeden önce 3.500 ile 5.500 rpm arasında temiz bir şekilde çeker, bu da otoyolun hayatta kalabileceği ancak 110'un üzerinde asla rahat olmadığı anlamına gelir. 30.000 km sonra biraz yağ sızdırıyor, aynalarınızı işe yaramaz hale getiriyor ve elektriği 1980'lerin bütçeli saati kadar sağlam - ama bunların hiçbiri sizi her gün sürmek istemekten alıkoymuyor.