Yamaha Sr400

De SR400 doet zijn best als je hem niet respecteert — letterlijk. Als je de decompressorhendel vastpakt, schiet hij met een bevredigende klap; als je hem verknoeit, betaalt je scheenbeen de prijs, een ritueel dat je ofwel aan de fiets bindt of je kapot maakt. Eenmaal gerold, trekt de koppelloze, ongehaaste single netjes uit lage toerentallen met een mechanische intimiteit die je gewoon niet krijgt van een machine met meerdere cilinders, hoewel 27 pk betekent dat inhalen op de snelweg planning vereist, niet impulsief. De voorrem met trommel is voldoende in de stad, maar geeft geen vertrouwen bij een harde stop, en met 174 kg op nat wegdek is hij zwaarder dan hij eruitziet, wat nieuwe rijders overrompelt bij parkeersnelheden. Toch zorgen de smalle, rechtopstaande zitpositie, de eenvoudige framegeometrie en dat kenmerkende uitlaatgeluid ervoor dat elke korte tot middellange rit weloverwogen en lonend aanvoelt, op een manier die moderne singles met brandstofinjectie niet helemaal kunnen evenaren.

Door twee jaar met de Gen 2 SR400 in het verkeer in Tokio te hebben gewoond, heb ik meer geleerd over gasbediening dan elke andere fiets die ik heb gehad. Dat kickstartritueel dwingt tot aanwezigheid, of je dat nu wilt of niet. De voorschijf was een echte upgrade ten opzichte van de oude trommel, maar verwar hem niet met vertrouwen; hij is voldoende, niet sterk en vereist planning bij een snelheid van meer dan 80 km/u. De koppelcurve van de bumper is eerlijk en smal: hij trekt netjes tussen 3.500 en 5.500 tpm voordat hij buiten adem raakt, wat betekent dat de snelweg overleefbaar is, maar nooit comfortabel is boven de 110. Na 30.000 km lekt er een beetje olie, je spiegels doen trillen en de elektriciteit is ongeveer net zo robuust als een budgethorloge uit de jaren 80 — maar dat weerhoudt je er niet van om er elke dag op te willen rijden.