Yamaha Fzr600

Ik reed een FZR600 uit '89 back-to-back met een CBR600F van hetzelfde jaar en de Yamaha had het gevoel dat hij uit een ander decennium kwam: het Deltabox-chassis telegrafeert alles via je polsen zonder je te verslaan, en die Genesis inline-four rijdt van 7.000 tpm naar de 11.500 rode lijn met een mechanische urgentie die nog steeds mijn aandacht trekt. Het EXUP-ventiel maakt echt een verschil in het middenbereik; je merkt dat het het meest uit krappe bochten komt waar de oudere 600's vastlopen voordat ze hun powerband raken. De ergonomie zit meer rechtop dan bij latere FZR's, wat betekent dat je polsen je dankbaar zijn tijdens een run van twee uur, maar je vangt meer wind dan je zou willen boven 160 km/u. Enige echte klacht na 8.000 mijl op één: de standaardvering is zacht voor iedereen van meer dan 80 kg, en de voorvorken duiken hard tijdens het remmen totdat je de demping sorteert.

De Gen 2 FZR600 is wat er gebeurt als Yamaha de schroeven van een reeds competent pakket aandraait. De herziene vering werkt in feite op echte wegen, niet alleen op Suzuka, en de remmen voelen niet langer als een beleefde suggestie als je warm binnen komt. Die Deltabox-motor van 599 cc trekt hard vanaf ongeveer 7.000 tpm en stopt pas als de tachonaald is begraven, hoewel je onder de 5.000 in wezen gewoon een heel mooi presse-papier bestuurt. Ik heb in twee seizoenen 18.000 kilometer gereden en de geraffineerde koolhydraten in een koude start waren echt pijnloos, maar de rijpositie herinnert je onderrug aan elke keuze die je ooit hebt gemaakt na ongeveer negentig minuten op de snelweg.

De Gen 3 FZR600 is waar Yamaha eindelijk de juiste ergonomie heeft: de herziene carrosserie past eigenlijk bij een menselijk lichaam, en de vernieuwde vorken geven je echte feedback in de bochten in plaats van dat vage, ietwat gevoelloze gevoel dat de eerdere auto's hadden. Die 599 cc inline-vier trekt hard vanaf ongeveer 7.000 tpm en schreeuwt absoluut boven de 9.500, en op een krappe B-weg voelt hij op papier echt snel aan in plaats van alleen maar snel. De keerzijde is dat bij minder dan 6.000 toeren per minuut in het stadsverkeer het lui en enigszins irritant is, en dat de stoel — hoewel verbeterd — nog steeds zal doen klagen over alles wat meer dan twee uur op de snelweg duurt. Het is geen echte CBR600F-killer wat betreft vriendelijkheid, maar als je bereid bent om op zijn voorwaarden te rijden, beloont de FZR je met een geconcentreerde, bijna ouderwetse intensiteit die zachtere fietsen uit die tijd gewoon niet konden evenaren.