Yamaha Fzr 1000

1987'de hiçbir şey sizi FZR1000'in çığlık atan 20 valfli Genesis motoru ve Deltabox şasisinin sertliğinin birleşimine hazırlamadı - Yamaha'nın diğerlerinden tam bir nesil öne çıkmış gibi hissettirdi. 7.000 rpm'yi aştığınızda güç bandı, bugün hala etkileyici olan odaklanmış, neredeyse şiddetli bir aciliyetle vurur; 135 at masajlı değil, dürüst hissediyor. Burun dalışı önleyici çatallar kağıt üzerinde güzel bir fikirdi ama ahşaptı ve pratikte ayarlanması zordu - sonunda onları devre dışı bıraktım ve ön uç hissini çarpıcı bir şekilde değiştiren geleneksel sönümlemeyi çalıştırdım. Modern standartlara göre bir spor bisiklet için ağırdır ve sürüş pozisyonu uzun süreler için şaşırtıcı derecede agresiftir, ancak 1988'de bir kanyon yolunu açarken ve görünürdeki diğer her şeyden uzaklaşırken bu kusurlarla ilgili hiçbir şey önemli değildi.

Gen 2 FZR1000, orijinalde homurdandığım hemen hemen her şeyi düzeltti - bu daha büyük hava kutusu gerçekten üst ucu serbest bıraktı ve 8.000 rpm'nin üzerinde böbreklerinizin arkasında öfkeli ve mekanik bir şey uyanmış gibi çekiyor. Askıya alma değişiklikleri, onu hızlı süpürme araçlarıyla daha az beyaz bir piyango haline getirdi; hala saygı istiyor, ama şimdi sadece sizi korkutmak yerine iletişim kuruyor. Frenler nihayet performansla eşleşti - birinci neslin ahşap kilitleme piyangosundan ziyade uygun hissi veren dört pistonlu kaliperler. Zayıf noktalar? Yana doğru baktığınızda kaporta çatlakları azaltır, trafikteki ısı yönetimi sağ bacağınızı gerçekten cezalandırır ve bu 770 mm'lik koltuk yüksekliği, 209 kg çok hızlı, çok kararlı bir motosikletle ikinci vites saç tokasıyla güreşene kadar düşük geliyor.

EXUP valfi, bu motoru keskin bir çığlıktan gerçekten kullanılabilir bir şeye dönüştürdü - 4.000 rpm'den çekme gerçek, hayali değil ve 8.500'e kadar kollarınızı mümkün olan en iyi şekilde koparmaya çalışıyor. İki sezon boyunca günlük silah olarak bir tane kullandım ve revize edilmiş Mikuni karbonhidratlarının hala her 6.000 milde bir tam senkronizasyona ihtiyacı vardı veya 5.500 rpm civarındaki düz nokta soğuk sabahlarda sizi rahatsız etmek için geri döndü. Yeni dört pistonlu ön kaliperler nihayet motorun hırsına uydu - eski tek pistonların sizi kurtarması için dua etmek yerine, virajlara güvenle fren yapabilirsiniz. Ergonomik olarak bir saati geçiyor: Klipsler bileklerinizi sert bir şekilde yükler ve ön cam kanalları otoban hızlarında doğrudan kaskınıza çarpıyor, ancak kimse tur konforu için FZR 1000 satın almadı.

Deltabox II çerçevesi, halihazırda harika bir şasiyi hızda gerçekten telepatik bir şeye dönüştürdü - dönüş gergin olmadan keskindir ve revize edilmiş süspansiyon geometrisi nihayet önceki FZR'leri rahatsız eden orta köşe belirsizliğini çözdü. Bu 1002cc beş valfli motor, 6.000 rpm'den sert bir şekilde çekiyor ve kesinlikle 9.000'i geçiyor, ancak güç dağıtımı ıslak yolların gerçek saygıyı talep edecek kadar acımasız olmasına rağmen. Benimkini iki kış boyunca sürdüm ve yapı kalitesi aynı dönemin rakip Hondas'larından daha iyi kaldı, ancak stok Dunlop'lar bir sorumluluktu ve yanlarına hapşırırsanız kaporta alt panelleri çatladı. Zorlu bir bisiklet - sürüş pozisyonu bileklerinizi iki saatten fazla cezalandırır - ancak 1994'te hiçbir şey pist hızında daha canlı hissettirmedi.